środa, 31 lipca 2013

Cóż, kocham seriale...

Uwielbiam oglądać seriale. Uwielbiam to uczucie podniecenia, kiedy czekam na następny odcinek i nie wiem, co będzie dalej. Uwielbiam rozkminiać, zastanawiać się i typować mordercę, ofiarę, kolejny ruch bohatera. Numerem jeden jest „The Wire”. Nie ma  lepszego serialu. Nie ma lepszych bohaterów, wątków, śledztw, zaskakujących zwrotów akcji. Nie ma lepszej końcówki. „The Wire” jest w pytę. Detektyw McNulty też;).
Kolejne seriale są na zaszczytnej drugiej pozycji. Kolejność przypadkowa:
„Broadchurch” To jest dopiero czad. Co za klimat, ludzie! Para śledczych jest tak zajebista, że mózg staje. Taka groteska, że aż ideał. Lubię to miasteczko, pełne ciekawych, pokręconych ludzi. Każdy coś tam skrywa, ma swoje za uszami. I znowuż ta końcówka. I love it! Tzn. trochę się wkurzyłam, bo potwierdził się pewien stereotyp (serio, chcę napisać, o co mi chodzi, ale nie mogę, nienawidzę spoilowania, ale nic to. I tak jest git!
„Homeland” Ok, pod koniec drugiego sezonu adhd Claire Danes dawało mi się we znaki, ale kurde, jaki to jest serial! Nerwowy, narwany, pełen emocji. Lubię taką walkę z wiatrakami, zarzynanie się tylko po to, żeby znów przegrać. Lubię tę wiarę w walkę z terroryzmem. Lubię Saula, chyba najbardziej. Nie lubię żony Brody’ego. Masakryczna postać. No i kolejny raz końcówka. Drugi sezon przecież już już miał się skończyć, już wszystko miało być jasne i nagle jebut!!! Poszłoooo!!!! I teraz muszę czekać, myśleć, analizować. Byle do trzeciego sezonu…
„The Killing” Deszcz, mrok, wory pod oczami i brak makijażu. Zabójstwo, polityka i twisty. Kolejna, świetna para detektywów, kolejna wciągająca sprawa. Serial trzyma w napięciu do samego końca, ściemnia, myli tropy. Już wiemy, kto zabił, na sto procent, na dwieście, no przecież, kto jak nie on/ona… i cóż, jednak nie. Lada dzień zaczynam drugi sezon i nie mogę się doczekać. Holder w garniturze. Bitch, please! ;)
I wyszło, że oglądam tylko i wyłącznie seriale policyjno-śledczo-poszukująco-kryminalno-zarąbiste.
Próbowałam. Obejrzałam kilka odcinków „Girls”. Ani to śmieszne, ani to o czymś… tak myślę, że twórczyni serialu musi mieć baaaaaaaaaaaaaardzo niską samoocenę. W każdym odcinku się puka, pokazuje biust, tyłek i inne części ciała. Weź, przestań!
„Mildred Pierce” hmmm….taki nudnawy kapkę. Nie dokończyłam. Leży, czeka, nabiera mocy urzędowej...
 Zaczęłam oglądać "Southland". Nie zaskoczę - serial policyjny. No, co ja mogę? Jedynie polecić.
Polecam seriale, dobre seriale, trzymające w napięciu, zrobione jak najlepszy film na najwyższym poziomie. Z dobrą muzą, fajną obsadą i scenariuszem z prawdziwego zdarzenia. Oglądajta! 

środa, 17 lipca 2013

Czy to ptak?? Czy to samolot?? Nie!! To kiepski film!


Superbohaterowie są super. Najlepszy jest Batman. W sensie Christian Bale jako Batman. Ma ludzką twarz, jest poobijany, połamany i ewidentnie się postarzał. Nie to, co (kiedyś) Spiderman, piękny i gładki do ostatniej sceny.
Po co ja to wszystko piszę?
Poszłam z nadzieją jak stąd do Zanzibaru na "Człowieka ze stali" (nie mylić 
z "Człowiekiem z nadziei" [sic!]. Powinno się przyznawać nagrody za te wspaniałe filmowe tytuły.) Myślę sobie – trailer spoko, recenzje spoko, Russel spoko, tańczący z wilkami spoko, klata spoko. Idę. Poszłam.
Naprawdę pozytywnie bardzo prze bardzo zaskoczona zaczęłam chłonąć film. Wciągnął mnie, nie słyszałam pożeraczy popcornu, nie słyszałam siorbiących colę. I gdy już tak wznosiłam się na wyżyny stało się jedno wielkie jebut i film poszedł się walić. No takiej napierdzielanki to ja dawno nie widziałam. Co tam się działo! Ludzie! Co tam się rozwalało, sypało, strzelało, latało, pękało! Ludzie! Jak to wszystko tam fruwało, przez szkło przelatywało, jak to muzyką przywalało!. Nic, pomyślałam…spojrzałam na telefon, maile sprawdziłam, coś tam nóżką pogmerałam, może zaraz walka dobiegnie końca i będzie super extra cool wypasione zakończenie, które sprawi, że film jednak się obroni. Cóż. Dupa. Niestety drugiej połowy filmu oglądać się nie da. Spoko, lubię rozwałki ale bez przesady. Naturalnie miasto się wali, a Superman cały. Nic. Zero oznak bitwy. Naturalnie wszędzie gruz, dym, ciała, a Superman i Lois się całują.
Jestem kurde zła. Chciałam iść na ten film, na sto procent byłam przekonana, że będzie historią o człowieczym, spoko kolesiu. Wiadomo, że super bohaterowie muszą zniszczyć pół miasta, żeby pokonać kogoś tam, ale no bez przesady. Pierwszy raz w kinie zatykałam uszy. Pracując z 30stką dzieci dziennie jestem fest odporna na decybele. Może się palić i walić – nie rusza mnie. A tu mnie ruszyło. Fatalnie.

Reasumując, nie polecam, chyba, że ktoś lubi oglądać filmy do połowy, nie jest mu żal kasy i może sobie spokojnie wyjść. Też bym wyszła ale okoliczne sklepy były już zamknięte. A szkoda. 

środa, 7 kwietnia 2010

Notoryczni debiutanci

Jutro minie miesiąc od ukazania się drugiej płyty zespołu Muchy. Nie wiem czemu zaczęłam od tego stwierdzenia, ale jakoś pasowało na początek. Od dłuższego czasu nosiłam się z zamiarem napisania o Notorycznych debiutantach ale jakoś nie było mi po drodze. Głównym powodem i przeszkodą był koncert. Drugi koncert Much w moim życiu. Pierwszy był wręcz fenomenalny, openerowy, nieśmiały, pokorny, bez komentarzy wokalisty i wystylizowanych członków owej grupy. Koncert pełen energii, wolności, młodości. Przez ten koncert, jak w amoku, czekałam na kolejną płytę. Poprzednią znam na pamięć, każdy moment, każdy takt. Nie ma mowy o znudzeniu.
Co się tyczy Notorycznych debiutantów. Nie powiem. Zeżarło. Nie wiem tylko co jest z tymi wszystkimi męskimi wokalami. Pierwsze płyty piękne, męskie, fajne po prostu. Kolejne- coraz bardziej hmm...kobiece zawycia, przeciągania i głośne wdechy i wydechy. Po co? Wiem, wiem, dramaturgia, przeżywanie tekstu i przekaz „słuchaczu! Czy ty to czy ty to czy ty to czujesz???!!??”. Teksty na nowej płycie są bardzo dobre. Muchy to jedyny zespół, który śpiewa „o mnie”.
Ok. Dość cukru. Wkurzona jestem generalnie. Na koncert z okazji nowej płyty szłam nabuzowana (pozytywnie), pełna nadziei. Wszystko ładnie, pięknie ale ale ale. Za mało wałków z nowej płyty i przede wszystkim dziwne komentarze pana Michała. Od „to nie jest stadion” po „no zaśpiewaj, przecież lubisz tę piosenkę”. Usiadłam w końcu zrezygnowana na schodkach i zorientowałam się, że myślami jestem gdzieś tam, na pewno nie na koncercie.
Miałam niesmak. Po jakimś czasie znowu odpaliłam płytę. Słucham jej teraz codziennie i jestem zła na siebie, bo nie mogę przestać. Wstaję z łóżka i słyszę pod kopułą „no popatrz jak się kończę...” i inne podobne. Postanowiłam nie chodzić już na koncerty zespołu Muchy. Lepiej słuchać płyt i trwać w nieświadomości. Zespół gra świetnie, ma świetnego wokalistę, świetne teksty. 
Pe es. Dopiero teraz zauważyłam, iż wałek „Serdecznie zabroniony” jest niemalże kopią z  White Lies!! „Wieczór za krótki by pamiętać...” takie samo, jak „I love the feeling when we lift up...”. Wałek „Death” jak bum cyk cyk! Padłam. Żeby nie popaść w większe jeszcze zniesmaczenie, udam się do pracy. Z Muchami na uszach.
Ale żeby aż tyle żelu??!!??

wtorek, 16 lutego 2010

Był sobie średni film.

Tak naprawdę nie wiem za bardzo o co chodzi. Otóż młoda (za młoda) dziewczyna poznaje starszego mężczyznę. I co dalej? Od samego początku zaczyna się dziwnie. Wsiada oto rzeczona Jenny do wypasionej fury, tuż za nią, na tylnym siedzeniu spoczywa jej wiolonczela (bo przecież naturalnie starszy mężczyzna wiolonczele uwielbia), pada deszcz, leje w zasadzie. Ona jest inteligentną, bardzo zdolną uczennicą, zgodnie z wolą rodziców musi dostać się na uczelnię w Oxfordzie. On jest bogaty.
Dalej pisać nie będę bo wiadomo. Paryż, jazz, drogie restauracje, koncerty, opery, sukienki i Chanel nr 5.
Pytam zatem – za co nominacja do Oscara? Owszem, Carrey Mulligan zagrała bardzo dobrze, ciekawie paliła papierosy i śmiesznie śpiewała po francusku, miała też ładną panią od literatury. Owszem film ma niezły klimat, piękne barwy, muzykę, ciekawe wnętrza i adekwatne do sytuacji i czasów stroje ale co z tego? Nie, żebym nie polecała, acz jest to film bardzo oczywisty, bardzo niezaskakujący, bardzo ładny. Rozstania nie są szczególnie bolesne, wszystkie problemy rozwiązują się praktycznie same, główny motyw powiedziałabym – ku przestrodze. Najbardziej wkurzona jestem za stereotypy. Grzeczna dziewczyna z dobrego domu ze starszym, bogatym, tajemniczym facetem. Grzeczna dziewczyna zakochana w tymże facecie. Grzeczna dziewczyna rezygnuje ze szkoły w imię miłości. Grzeczna dziewczyna dostaje po dupie, brakuje tylko na ekranie wielkiego wytykającego palca „A nie mówiłem!!! Nauka jest najważniejsza, nie jazz, koncerty i Paryż!! Nauka młoda damo!!”.
Nie wiem, bo niby mi się podobało, a jednak nie potrafię uargumentować. Po prostu. Lekko łatwo i przyjemnie. Nie ma zaskoczenia, nie da się kogoś polubić lub znielubić, dziewczyna jest zwykła, mężczyzna nie jest przystojny, kobieta przyjaciela jest głupia, a nauczycielki oraz dyrektorka szkoły – naturalnie żyją w staropanieństwie. Żeby stereotypom stało się zadość. Nie ma emocji, nie ma wzruszeń, szybszego bicia serca, wkurzenia, czegokolwiek. Emocje me wzbudzone nie zostały. Siedziałam, patrzyłam i już. Polecam na leniwe niedzielne popołudnie, raczej z koleżankami. Gdybym miała zarządzić pojedynek pomiędzy filmem „Był sobie chłopiec”, a „Była sobie dziewczyna” zdecydowanie, z wielką przewagą wygrałby pierwszy. Mimo wszystko jednak polecam. Trochę. Albo nie.
Buka.