poniedziałek, 14 kwietnia 2014

Peaky Blinders (sezon pierwszy)


Właśnie dziś, teraz, w tym momencie oglądam pierwszy odcinek serialu Peaky Blinders. Skoro szanowny telewizor postanowił jeszcze raz uczynić mnie szczęśliwą biorę to jako znak i oto piszę. Oto się jaram. Oto obejrzałam kolejny jakże świetny serial. 
Peaky Blinders to serial, choć dla mnie było to sześć filmów. Serial, który pokazał mi genialną historię gangu, takiego tam, wiecie, rodzinnego lewego biznesiku. Bawimy się w wyścigi konne, obstawiamy, wkręcamy ludzi, przy okazji kogoś zabijemy i ups, niechcący weźmiemy pokaźny transporcik broni, a co!
Świetnie się to ogląda. Historia wciąga, klimat się zagęszcza. Pojawia się policjant, który chce rodzinę Shelbych wykończyć, odnaleźć broń i zgarnąć wszelkie medale i inne jajka niespodzianki. Peaky Blinders zaczynają pomału nudzić się Birmingham i chcą pójść dalej, mieć więcej, zająć się legalnym biznesem (po trupach do celu, mhm, dokładnie tak to wygląda).

Aktorsko jest po prostu miażdżąco. Cilian Murphy jako Thomas Shelby - przywódca, głowa rodziny jest (jak zwykle zresztą) git malina. Zimny, twardy, nie znający litości, mądry, przebiegły no i fest przystojny. Jak to Cilian. Tak, jest w dziesiątce moich ulubionych aktorów. Uwielbiam takich bohaterów, wyrazistych, tajemniczych, bezwzględnych. Jego bracia równie fajne postaci, jednak z całej rodzinki (oprócz Thomasa of kors) najbardziej polubiłam ciotkę Polly (w tej roli Helen McCrory), taka Gemma z Sons of Anarchy, co to niby nic, a jednak wszystko trzyma w kupie i ciągnie za sznurki. Spoko postacią, wyróżniającą się na tle tego całego szarego syfu jest pani barmanka, tajna agentka - Grace (Anabelle Wallis, sorry, nie znam gościa, pierwszy raz widzę). Delikatna, zwiewna i powabna i tyle, cicho, palec na buzię. Trza obejrzeć.
No i słynny pan policjant (Sam Neill), jak to policjant. Tyle.
Klimat, kolory (wiem, mam coś z głową ale mega zwracam na to uwagę), dym. Genialne ujęcia, szczegóły typu kawałek welonu powiewającego za panną młodą, czy obcas stukający o chodnik. No pyszne, panie, pyszne! Zdjęcia - mistrzostwo. No i to, co tygrysy lubią najbardziej czyli muzyka. Nick Cave, White Stripes. Ludzie, jak to genialnie brzmi. A sama muza taka, jak w "Zabójstwie Jesse'ego Jamesa..." (nawet jeden wałek się powtarza), czyli grand prix. Smakowita. Idealnie oddająca daną sytuację.
Wszystkie odcinki mną zawładnęły, czekam na drugi sezon z taką nadzieją i ochotą, że głowa mała. W dodatku ma się tam pojawić Tom Hardy. Tom Hardy i Cilian Murphy. To będzie orkiestra. Spektakl dwóch aktorów. Oj, jak ja czekam.
Wracając do sezonu pierwszego. I do tych odcinków, co to mną zawładnęły. Wszystkie w trąbkę ale piąty i szósty, poezja. Oczywiście nie zdradzę, wiadomo ale "Love is blindless" na końcu, wykrzyczane przez Jacka White'a to są takie ciary, aż włosy stają na rękach, serio serio! Kurde, "Wielki Gatsby" się może z tą piosenką schować. Ona jest tutaj i tutaj przynależy i nigdzie już tak nie wybrzmi.

A refleksja moja jest taka, że geniusz, który wymyślił mini seriale powinien zgarnąć Oscara za mózg. To jest tak gęste, ciężkie, intensywne i trzymające w napięciu.I choć, nie powiem, oglądałabym, niechby było jeszcze miliard odcinków, jednak wdzięczna jestem za tych sześć i nie chcę ani jednego mniej, ani jednego więcej. Chcę drugiego sezonu i czekam. Loooveeee isssssss bliinndleeesssss!!!!!

(Aha, a ten gang to serio istniał i serio chodził w takich czapkach z wszytymi żyletkami i te żyletki nazywały się Peaky Blinders i ot, cała historyja;) ).

poniedziałek, 7 kwietnia 2014

Grand Budapest Hotel

Wreszcie! Wreszcie udało mi się pójść do wypasionego kina, w którym nikt nie żarł popcornu i nie siorbał coli i obejrzeć kolejny w życiu mym genialny film. Hell yeah!
Kto zna Wesa Andersona ten wie, czego się spodziewać. I za to należy Pana Andersona kochać właśnie. Wiem, że będzie git i jest. Dziękuję.

Film opowiada o losach Gustava H., konsjerża (wspaniałe słowo, w sam raz do dyktanda) hotelu, który wraz ze swoim nowym pracownikiem - boyem hotelowym Zero próbuje wyjść cało z opresji pod tytułem "umiera hrabina, zostawia dozorcy mega cenny obraz, rodzinka mówi stanowcze NIE!, dozorca obraz sobie zabiera i zaczyna się akcja, ucieczka, pościg i inne". Ogląda się to przegenialnie. Nie ma ani jednej nudnej sceny, nudnego bohatera. Sam hotel, w czasach swej świetności, przypomina różowy torcik, który dla swych córek robią przewrażliwione matki. Cudny!

Oczywiście, kurde, kim trzeba być, żeby zebrać w jednym filmie taką śmietankę? Zazdroszczę Panu, Panie Anderson. Kogo tam nie ma? Wszyscy są! Mój ulubieniec - Ralph Fiennes (jak wino, Ralf, jak wino...) zagrał z takim jajem, charyzmą, poczuciem humoru...no lubię, no. Edward Norton - jego pierwsze pojawienie się na ekranie wywołało salwy śmiechu w kinie (konkretnie śmiały się dwie osoby hłe hłe), a to wszystko dlatego, że zagrał identycznie jak w Moonrise Kingdom, ale nie przeszkadzało mi to w ogóle, bo lubię tę surykatkę od zawsze:). Dalej, Adrien Brody - po tym filmie już wiem, on powinien zagrać jakiegoś wampira, Draculę, coś takiego, serio. Ten jego długi płaszcz i czarny włos, chciwość - wreszcie nie kojarzył mi się z "Pianistą". No i jego wierny, że tak się brzydko wyrażę, przydupas - Willem Dafoe - nie napiszę nic, bo to trzeba zobaczyć. Jude Law - nie, żebym jakoś szczególnie go lubiła ale nie przeszkadza mi,  fajnie, że nie tworzy wokół siebie otoczki loverboya. Wreszcie spełnienie marzeń każdego dzieciaka - ten sympatyczny, 17sto letni Tony Revolori, którego filmografia przypomina moją (nie, no przesadzam, on jednak ma o jeden film więcej), wrzucony pomiędzy starych wyjadaczy, geniuszy, którzy traktują go jak swojego funfla (wiem, widziałam wywiady;) ). Te jego wiecznie zdziwione oczka i domalowany wąsik. I moje ukochana scena - sanki z Ralphem F. Panie, chcę to mieć nad łóżkiem! W formie fototapety. Proszę! Aaaa no i zapomniałabym o niespodziance pod tytułem Tilda Swinton. Nie poznałam! Coś mi te usta mówiły ale potrzebowałam czasu. I na koniec zostawiłam sobie Jeffa Goldbluma, tak dawno go nie widziałam, że z wielką przyjemnością oddawałam się chwilom w towarzystwie tego pana. I to jest właśnie Wes. Plejada, każdy po dziesięć minut na ekranie, dwóch głównych bohaterów i mamy przepis na czad nieziemski.
Za to właśnie kocham aktorów zagranicznych, a nie znoszę polskich. Za ten dystans, poczucie humoru, luz, brak nadęcia. Za to, że wielkie nazwiska nie zawsze muszą być na pierwszym planie, że Bill Murray pojawia się na pięć minut i całą swoją genialnością kradnie jedną scenę. Że Harvey Keitel pokazuje obwisłą klatę i ma w nosie co sobie ludzie pomyślą, a Willem Dafoe nie odzywając się praktycznie wcale jest cieniem - mistrzem.  

Reszta - kto widział coś Andersona, ten wie. Surrealizm, kolory, których próżno szukać w życiu naszym codziennym, przerysowane postaci, taka lekkość, bajkowość nawet, jakby kredką ktoś rysował. Kupuję to, oj jak ja to kupuję.Ten oddech, odpoczynek od poważnych filmów, łez i "życie jest takie niesprawiedliwe abuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu". Znowu musiałabym pisać, że polscy twórcy uczcie się, ale porzuciłam już wszelką nadzieję i zwyczajnie mi się nie chce. Ja wiem, że zawsze piszę, że polecam ale tym razem serio, musicie! I proszę mi do kina pójść, blisko siąść, w 6 rzędzie, nie pchać się do tyłu, nie gadać i nie jeść tylko oglądać i chłonąć każdą minutę, ba, sekundę tego pozytywnego, różowo - czerwonego czadu. O! 

czwartek, 3 kwietnia 2014

12 gniewnych ludzi


Generalnie ogólnie centralnie i seryjnie (ufffff) z założenia nie lubię starych filmów. Odkąd pamiętam interesowałam się filmem ale hardkor w stylu trzy filmy dziennie plus pięć odcinków serialu zaczęłam przerabiać dopiero na początku studiów. I po co komu ta wiedza? Otóż oglądałam filmy w miarę nowe. Na stare nie było czasu, chęci i czegoś tam jeszcze. W końcu postanowiłam - tak być dłużej nie może! Zasiadłam zatem (a raczej zależałam) i odpaliwszy 12 gniewnych ludzi odpadłam i przepadłam i tyle mnie widzieli. Mam słabość do filmów sądowych, do tych wszystkich adwokatów i winnych bądź niewinnych. Do tych zielonych lampek na stolikach i tych młotków i tego sądu, co proszę wstać,bo idzie. O ławie przysięgłych filmu jeszcze nie oglądałam. Myślałam, że będzie nudno. Flaki z olejem, makaron. A tu nic z tych rzeczy!
Otóż ławnicy udają się na szybkie (przynajmniej tak im się wydaje) obrady, winny, zabił, dziękujemy, idziemy do domu. Niestety, podczas głosowania jeden z ławników zaczyna się wyłamywać i podawać kolejne argumenty na to, że jednak chłopaczyna winna nie jest. No i tak po kolei, kłócąc się i obrażając, panowie powoli zaczynają wkręcać się w te całe obrady i rozkminiać minuta po minucie domniemane morderstwo. Wiadomo - kocham rozkminy. Klimat podkręca duszność, spocone pachy i sala zamknięta na klucz. Mało miejsca, klaustrofobia i ten irytujący koleś, który przejmuje się losem jakiegoś tam chłoptasia ze slumsów. Biorę to! O samego początku, kiedy przysięgli mają całe te obrady w nosie, chcą zagłosować i wyjść na mecz, aż po koniec, kiedy jeden po drugim zaczynają rozumieć, że los dzieciaka jest w ich rękach. Zaczynają też mówić o sobie, swoich słabościach, zaczynają się kłócić i wyzywać. Miałam wrażenie, że ten pokój zaraz połknie bohaterów, zeżre, poddusi nie wpuszczając ani grama powietrza. Że bohaterowie wydłubią sobie oczy i wyszarpią wnętrzności. A miało być tak łatwo...
Film jest z 1957 roku. Nie poczułam się, jakbym oglądała stary, nieaktualny film. Wręcz przeciwnie. Przywary ludzkie jak najbardziej na topie. + 1000 do klimatu. Polecam. Świetny powiew świeżości [sic!] przy tych wszystkich strzelanko-pościgo-zabiligoiuciekł-supermenach. Oglądajta!

wtorek, 11 marca 2014

"True Detective" (co w wolnym tłumaczeniu oznacza "Geniusz")


Myślę, że jedno słowo wystarczyłoby, żeby opisać serial ów ale, że jestem gadułą, nie będzie tak lekko.
To słowo to oczywiście "geniusz". Tadam!!!! Dziękuję, do widzenia, zapraszam ponownie.
Ja naprawdę uwielbiam seriale i widziałam ich w swoim życiu całe mnóstwo. Ale w każdym było coś nie halo. A to jakaś końcówka do bani, a to scenariusz zamulający, a to, co rusz "jaaakiii bezsennsssss".
No i wreszcie pojawili się oni. Rust i Marty we własnych jakże zajebistych osobach.
O czym? O dwóch najlepszych detektywach ever! Guzik mnie obchodziło kto zabijał i dlaczego. Najważniejsi dla mnie byli oni i ich ociekająca zajebistością relacja. Taka prawdziwa męska przyjaźń, co to umiera, żeby po latach wrócić ze zdwojoną siłą (wiem, żałosne).
Tradycyjnie, po kolei, bo się zamotam.
Po pierwsze. Aktorzy. Matthew McConaughey, czyli maderfakier ostatnich miesięcy. Genialna postać, świetnie zagrana, mam wrażenie, że M.M. wyniósł się tutaj na wyżyny i bardziej się już nie da.  Wyciągnął z Rusta wszystko, co można było wyciągnąć, rozłożył gościa na czynniki pierwsze.
Woody Harrelson grający Marty'ego równie świetny. Postać fajna, wiadomo, że kocham miłością dozgonną Rusta ale Marty zły nie jest. Detektyw z niego taki se. Tu coś poderwie w przydrożnym barze i żonę zdradzi. Tu się napije. Tu w ostatnim odcinku wpadnie na trop i rozwali system. Taki tam, wiecie, ojciec Mateusz:).
Razem - duet idealny. Lepszego nie widziałam i pewnie nie zobaczę. Dialogi, cała ta "sucha" relacja. No i najlepsze fakolce w historii kina:):). Szczególnie te z ostatniego odcinka.
Po drugie. Zdjęcia. Czy było w tym serialu jedno słabe zdjęcie? Pół królestwa i konia temu, kto mi takowe znajdzie. Targały mną emocje. Oj, targały. Pokazali mi najstraszniejszą dziewczynkę, która śni mi się średnio co dwie, trzy noce. Pokazali taką zieloność, która brzydzi i boli. A już ten końcowy przelot nad wszystkimi ważnymi dla śledztwa miejscami - epa, panie!
Po trzecie. Historia. Ludzie, jak ja czekałam na każdy poniedziałek ze ściśniętym żołądkiem. I to nie chodzi o to, kto i dlaczego. To chodzi o dochodzenie do wszystkiego, o szukanie, o te wszystkie dziwne miejsca, o te twory z gałęzi, o ten notatnik Rusta, o te wizje, dialogi. Nie ma tu jakichś zaskakujących twistów, nie okazuje się nagle, że główny bohater jest mordercą, czy coś w ten deseń, nie nie i jeszcze raz nie. I dziękuję panie reżyszerze za ten ostatni odcinek. Dziękuję za to ukręcenie nosa tym wszystkim szukającym na siłę i spodziewającym się nagle nie wiem czego ("na pewno żona jest przywódcą sekty!!!", "na pewno Rust jest yellow kingiem!!!", "ja myślę, że dziadek molestował córkę!!", bitch, please...).
Czekałam na taki serial. Czekałam na taki film. Bo to było 8 filmów. Wciągających jak błoto. 8 kompletnych filmów, bez nudy, bez ściemy. 8 najlepszych filmowych tygodni w moim życiu. Serio, serio.
I nie napiszę o co sprawa się toczy. Nie napiszę po co to śledztwo. Nie ma lekko, trzeba zobaczyć.
I teraz jeszcze dwie sprawy. Pierwsza to długie ujęcie prowadzące mnie przez nieciekawą dzielnicę, dom, do samochodu. To jest majstersztyk. Długie ujęcia, w moim odczuciu, wymagają naprawdę genialnych reżyserów, aktorów i pomyślunku. Widziałam jedno takie w "Ludzkich dzieciach". Szczęka z hukiem roztrzaskała się o me panele. Przy "True Detective" roztrzaskała się razy dwa. I jeszcze sobie potem przeczytałam, że było tylko 9 dubli! Ajm in heeeveeenn!!!! Weźcie, pokazujcie to studentom szkół filmowych. Błagam.
Druga sprawa to muzyka. Wałek otwierający jest prześwietnie, kowbojsko, klimatycznie świetny. Wszystkie wałki towarzyszące, czysta Luizjana. Miód na me wiecznie narażone na wielki ryk i hałas uszy. Słuchajta!
https://www.youtube.com/watch?v=p4zluA60hjs
Poza wszystkim, napiszę jeszcze, że tak coś mi pod skórą mówi, że Matthew Oscara zgarnął za ten serial. I niech chłopak ma!
Reasumując. Trzeba, obowiązkowo serial ten zobaczyć. Ja wiem, że zawsze tak piszę ale teraz sprawa ma się zupełnie inaczej. To jest dzieło. Z wielkim żalem (albo i nie) stwierdzam iż The Wire traci swą wieloletnią pozycję lidera. Macha mi na pożegnanie i grzecznie udaje się na miejsce numer dwa i ustępuje swemu młodszemu jakże zajebistemu koledze. Wiwaty! Owacje na stojąco! Chwila dla fotoreporterów!

PS. Najbardziej ubawiłam się czytając te wszystkie rozkminy. Wszystkich zainteresowanych zapraszam tutaj http://forum.film.org.pl/Thread-True-Detective-HBO. Czyta się to momentami fantastycznie. Uwielbiam rozkminy. Ryli.
PS 2- Panie Patryku z http://ponapisach.blogspot.com/ no miał pan rację! Trza się było założyć o kosiarza i samochód byłby pana! Czy tam roczny zapas przypraw:).

wtorek, 25 lutego 2014

No nie dałam rady no.

Jestem tolerancyjna. W miarę. W granicach zdrowego rozsądku. Mojego rozsądku. Kocham filmy i wiele razy męczę ile wlezie bo się łudzę, że przecież zaraz się zacznie, a końcówka to już taka będzie, że ho ho!. Ale czasem się nie da. Cholera, no nie da się. Ostatnio zdarzyło mi się parę niedokończonych filmów. Starzeję się. Nie biorą mnie już historie pod tytułem całuję się ze wszystkim, co żyje, chleję na umór, imprezuję, a kasę na to wszystko mam z nieba. Nie biorą mnie horrory, bollywood, durne komedie i kino polskie. Bierze mnie fabuła, dobrze napisany bohater, muzyka i kolory. Szlus. Do rzeczy.

"Nędznicy"


 Cóż, jaki tytuł, taki film. Darujcie ale Russel Crowe wyśpiewujący z Hugh Jackmanem to naprawdę nie jest ani śmieszne ani jakieś. Bida z nędzą. Musical? Spoko. Ale może niech obsada będzie jakaś taka mniej znana, niech mi reżyser nie wmawia, że Russel jest świetnym śpiewakiem. Błagam. Fabuła nudna jak flaki z olejem. Jedyny mocny element, a w zasadzie dwa, to Sacha Baron Cohen i Helena Bohnam Carter. Wyłączyłam w którymś momencie, mimo, że z wypożyczalni za ciężko utyrane przeze mnie pieniądze - nie dałam rady. Patos i pogłos nie dla mnie.
"Niezasłane łóżka"

Jakiś pomysł, o czym jest ten film? Jakaś sugestia? Bo ja nie mam bladego pojęcia. Fabuły nie ma, treści nie ma, bohater jeden z drugim - tragedia. Może gdybym była młodsza. Ale nie jestem. Zdjęcia fe. Bardzo chciałam zobaczyć ten film. Myślałam, że będzie o czymś, o młodości, o tęsknocie, o samotności. Po 40 minutach czując psa Pluto wsypującego mi piasek pod powieki powiedziałam stop. Wyłączyłam i zapomniałam i mogłoby to coś nie istnieć. Szkoda czasu.
"Miasto kobiet"

Całkiem przypadkiem, włączając TVP Kultura, natknęłam się na ten film. Pomyślałam, kurde no, Fellini to Feliini, nie ma co, obejrzeć trzeba. Pierwsza godzina, czy nawet półtorej wporzo. Koleś podążając za tajemniczą kobitą trafia na zjazd feministek. Krąży między pokojami, tutaj medytują, tam jeżdżą na wrotkach, gdzie indziej śpiewają, a wszystko to w ramach - penis mój wróg. Później jest dom, a w nim facet, który urządza bibę z okazji seksu z kobietą numer dziesięć tysięcy. Potem już nie wiem, bo wyłączyłam. Naprawdę fajny humor, groteska, przerysowane postaci, feministki tak brzydkie, że aż trzeszczy. Niestety w pewnym momencie następuje przerost formy nad treścią. I znowu Pluto. Dobranoc. Chciałam ale nie dało rady.
I tak. Może nie mam już tyle cierpliwości i czasu na dawanie filmom szans, a może to "True Detective". Amen.


poniedziałek, 3 lutego 2014

Top of the Lake


Są takie seriale, które niby mi się podobają, niby nie ale w zasadzie to nie wiadomo. Są takie seriale, które się skończyły dawno temu, wyleciały z głowy, a teraz wracają ze zdwojoną siłą i nie dają o sobie zapomnieć. Są takie seriale, których specyficzność odkrywam po czasie. Są takie seriale, które mi się śnią i myślą, zwłaszcza kiedy jeżdżę komunikacją miejską (tel mi łaaaajjj???). 
Takie właśnie jest Top of the Lake. Sto razy zaczynałam już posta na temat tego serialu. Ale kończyło się na pustej stronie i wkurzającym mnie kursorze. 
Teraz wiem, teraz już mogę pisać. 
Zacznijmy od tego, że uwielbiam mini seriale. Mam czas, chęci, nie muszę przez kolejne sezony przypominać sobie kto był kim, z kim, po co i w ogóle dlaczego tak drogo. Lubię mini seriale za ich filmowość. Od dziś na prze mini seriale będę mówiła mini filmy! O!

Do rzeczy. A owa dzieje się w małym miasteczku, gdzieś w Nowej Zelandii (po raz kolejny pytam, dlaczego Boże mieszkam tu, gdzie mieszkam?!?!?!?!?!). Pewnego pięknego, szarego, niebieskiego, mglistego, zimnego dnia, dziewczynka (12sto letnia) wchodzi sobie po pas, po szyję do lodowatego pieruńsko jeziora. Widzi to nauczycielka, wyciąga ją i zaczyna się maglowanie dziecka na posterunku, podczas którego to (maglowania, nie posterunku) okazuje się że panna Tui jest w ciąży. Nie chce powiedzieć z kim, kiedy i o co cho. I znika. Nie ma. Zaginęła w akcji. Sprawą postanawia się zająć detektyw Griffin, która na początku tak mnie irytowała, że nie mogłam patrzeć ale w trzecim odcinku mi przeszło i kocham ją do dziś miłością szczerą. Nie będę, jak zwykle, streszczała, nie po to tu jestem. W każdym bądź razie detektyw G. przy pomocy (powiedzmy) pana plicjanta Ala Parkera pomału stara się odszukać Tui, przepytując lokalnych zwyroli, takiego na przykład ojca Tui - Matta Mitchama, który jest panem i władcą i cała wieś się go boi, a wszystkie dzieci nasze są. Swoją drogą nie wiem, serio nie wiem, cóż te kobity w nim widziały, fuj! Drugim wątkiem, (którego nie rozumiem) są kobiety, które postanowiły zamieszkać w kontenerach na ziemi należącej do Mitchama. Takie, wiecie, styrane przez los, mężów, życie. Wśród kobiet owych Holly Hunter grająca dziwną G.J., co to jest guru. Nie wiem, może ktoś oglądał i mi napisze, po co ten wątek, po co te kobiety i co to zmienia i wnosi bo sorry pal ale nie mam zielonego pojęcia.
I teraz tak. Serial zdjęciowo genialny. Landszafty takie, że serce staje. Szaro, ponuro, wietrznie. Lasy, góry, jeziora. Marzenie po prostu. Serial aktorsko świetny. Pani detektyw bardzo dobra, ojciec zwyrol i synkowie zwyrolkowie takoż. Kobity w kontenerach, a jakże. Policjant mhm. Chłopak Griffin yeah. Tui przesłodka i przepiękna. Wszystko się zgadza. Fabuła bardzo bardzo. Mroczna, tajemnicza, wciągająca.
Minusy są. Trochę. Po pierwsze - niektóre odcinki dłużyły się niemiłosiernie, ziewałam i przekładałam na jutro ale dałam radę. Końcówka mi wynagrodziła wszystko.
Po drugie - policjant. UWAGA SPOILUJĘ! Od samego początku, od pierwszego odcinka wiedziałam, że coś z nim nie tak. Że będzie miał związek z całą sprawą, a im dalej w las tym mocniej czułam, że będzie jeszcze gorzej. Wkurzało mnie to cholernie. Byłam zaskoczona końcówką ale gdybym od początku nie stawiała na polismana chyba bym umarła patrząc na to, co się dzieje, a tak zrobiłam "fuuuuuuuuuuucckk" i życie toczyło się dalej. 
No i cóż. Polecać. Nie polecać. Nie wiem. Serio nie wiem. Myślę, że trzeba obejrzeć, żeby móc wyrobić sobie własne zdanie. Jane Campion i Garth Davis to spoko duet reżyserski, choć Campion zawsze wciśnie te swoje feministyczne rozterki między wiersze. Ale luz. Kiedy teraz myślę o tym serialu widzę głównie ciemne góry, jezioro, niebo. Potem bohaterów. Na końcu fabułę. Ale warto. Amen.

niedziela, 26 stycznia 2014

Notatki o skandalu


Co robi ramol w sobotni wieczór? Idzie w tango? Taaaa.... dwieście lat temu. 
Na szczęście raz na rok w tv puszczą coś dla ludzi i wieczór sobotni można zaliczyć do udanych.
Lubię filmy o kobietach z kobietami w rolach głównych. Lubię kobiety z charyzmą, niskim głosem i nietypową, ciekawą twarzą. 
"Notatki o skandalu" od pierwszej sceny zrobiły mi wielkie łał klimatem, kolorystyką, pogodą i Londynem. Potem było tylko lepiej.
Do szkoły, w której pracuje Barbara (starsza nauczycielka historii, której nikt nie lubi, w tej roli Judi Dench) przyjęta zostaje nowa, młoda, ładna nauczycielka plastyki - Sheba (w tej roli chcęwyglądaćtakjakona Cate Blanchett). Sheba, jako nowa, szybko zaprzyjaźnia się z Barbarą, bo nie ma to przecież jak bratnia dusza w nowym miejscu. Każdy tak chce.
Od początku widać i słychać i czuć, że Barbara jest, delikatnie mówiąc, dziwna ale w sumie jakoś tam ta przyjaźń się toczy. Sheba posiada fantastycznie artystyczny dom ze starym bardzo mężem, córką i synem z zespołem Downa. Jak się później okazuje posiada też kochanka w postaci 15sto letniego ucznia - Stevena. Fajny Steven, nie ma się co kobiecinie dziwić. 
No i cóż...pewnego razu Barbara zauważa jak Sheba ze Stevenem oddają się cielesnym rozkoszom w pracowni plastycznej. Jeden uśmiech na twarzy historyczki i już wiemy - teraz ja tu rządzę, maleńka, twoje życie jest w moich rękach i choćbyś nie chciała będziesz moja forever and ever.
Co za stare, okropne, przebiegłe babsko! Sheba jest taka wdzięczna, bo przecież Barbara mogłaby pójść, gdzie trzeba i zrobić porządek. Toż to przestępstwo! Z nieletnim! No i łączy ta tajemnica. Sheba, mimo obietnicy, nadal spotyka się ze Stevenem (kogoś to dziwi?!?!). A, że stara jest psychiczna pewnego dnia sprawia, że wszystko wychodzi na światło dzienne. I pozamiatane. Dziękuję bardzo.
Przez cały film Barbara pisze pamiętnik. Wyraża w nim swoje opinie na temat rodziny Sheby, strasznej, niepełnosprawnej i brzydkiej. Przyznaje złote gwiazdki. Chce mieć Shebę tylko dla siebie i wyczuwam tutaj takie trochę erotyczno - lesbijskie zapędy, taką chęć posiadania, zamknięcia w klatce. Mało tego, okazuje się, że Barbara ma już na swoim koncie jedną ofiarę. 
Koniec końców...nie napiszę:). Trzeba zobaczyć.
Genialna Judi Dench. Zawsze kojarzyła mi się z konkretną babką (nie odżałuję, że nie zagra już M u boku Bonda) ale tutaj przeszła samą siebie. Do teraz widzę jej zęby i przebiegłe oczy. Świetna rola. Świetna kobieta. 
Cate Blanchett równie świetna o pięknym głosie.
Ulubiona scena? Kłótnia pomiędzy paniami. Ten bajzel, wrzaski i czerwona szminka. I nie wiadomo, kogo żałować bardziej. Polecam. To taki klasyk. Ciemny, chłodny. I też przestroga. Jak to mówi moja mama "Cierp ciało, jak żeś chciało" ;)). Ave!