poniedziałek, 30 czerwca 2014

Filth


Oj, jak ten film długo na mnie czekał. Musiał nabrać mocy urzędowej. Nabrał wczoraj. Wieczorem dokładnie. Oj, jak on nabrał...
Premiery w Polsce nie ma. Bo po co? Mamy przecież Białowąs, Rosłaniec i świetne seriale umilające nam czas. Kinematografia w Polsce stoi na tak wysokim poziomie, że jakieś tam podrzędne filmidło wyprodukowane w Grejt Brityn mogłoby tę naszą wspaniałość zaburzyć, a fe, fe ohydo! 
Ja jednak lubię się zamęczać, powiedziałam sobie zatem "nooooooo dooooooooooobraaaaaaaa, obejrzęęęęę bleeeeeee" ;).
Zasiadałam z nastawieniem, że to taki "Trainspotting" dzisiejszych czasów, tak się naczytałam w internetach ale, na szczęście (mimo, że uwielbiam "Trainspotting") noł, noł, to coś, jak dla mnie, zupełnie innego.
Mamy oto ciastko z brodą zwane Bruce. Tak, w tej roli James McAvoy, o którym powstanie kiedyś osobny post, ale potrzebuję na tę okoliczność urlopu tudzież długiego weekendu. Post będzie nosił tytuł "Łzy Dżejmsa". Albo "Ile razy Dżejms zapłakał". Albo coś w ten deseń, zobaczymy.
Bruce jest policjantem, który bytuje w przecudnym Edynburgu. Stara się o awans bo wie, że awans sprawi, że z żoną swą zjednoczy się i znowu staną się wspaniałą, kochającą, idealną rodziną. Żona zresztą też pokłada takąż nadzieję. W nim. W tym awansie rzecz jasna, no bo przecież nie w mężu. Nie no, w mężu jednak. Sorry. I teraz akcja jest taka, że Bruce robi wszystko, dosłownie WSZYSTKO!!!, żeby awans ów zdobyć. Knuje, kombinuje, wkręca kolegów, wkopuje kolegów, wymyślam zmyśla, jest, kurde, geniuszem. Jest mistrzem bajery. Gawędziarz erotoman. Nagleż, otoż, pod mostem ginie niejaki chłopak. Ginie. Leją go jakieś dziwne dresy, leją na śmierć. Szef szefów mówi do Bruce'a - znajdź winnego, będziesz miał awansik. No, w to mi graj! Hell, yeah, myśli Bruce i dalej w te knucia i intrygi brnie, by dostać, po co przyszedł.
Wiadomo, jak zwykle, jak zawsze, pomału zaczyna się wszystko chrzanić, za dużo wódy, za dużo narkotyków, za dużo seksu z podduszaniem. Bruce troszkę podupada na zdrowiu. Psychicznym. Słyszy głosy, ma fajne omamy, które mi się w nocy śniły, zatraca się w tym swoim światku i jebut. Oczywiście, tradycyjnie, nie napiszę, co dalej bo: po pierwsze, wszystko bym zepsuła i nie miałoby sensu oglądanie tego filmu, coś na zasadzie kolegi, który kiedyś mi powiedział "Widziałaś Szósty zmysł? O takim chłopczyku, który widzi Brusa, bo Brus tam nie żyje, bo ten chłopczyk widzi zmarłych!!!!" Ej, serio????????? Dzięki!!!!!, po drugie- nie lubię zdradzać zakończeń nawet, jeśli są one mega przewidywalne i oczywiste, po trzecie - dlaczego bruneci mają rudą brodę?!?!
No. Co mnie powaliło. Soundtrack. Kolejny, który wpisuję na listę ukochanych. Piosenki i jeszcze raz piosenki. Dobrane idealne do sytuacji, znane, kurde, jak ja to lubię! No, ej, czy ta scena nie kipi geniuszem?


Powaliła mnie forma. Treść git, nie powiem, strasznie zeżarła, ale forma? No pojechana, panie, jak rzadko. Gabinet doktorka i sam doktorek - pyszności. Te wszystkie spojrzenia Jamesa, że niby do mnie, że mówi do kogoś i nagle łypie okiem wprost w moje oko i ja wiem, że on wie, że ja to oglądam. Ten filtr niebieski, co sprawia, że kocham filmy. Ten szkocki akcent, co mnie powala i o ciarki przyprawia. W ogóle szkockość filmu. Ta postać, ten Bruce, który jest świnią, knurem i maciorą w jednym, a jednak kocham jego fakolce wymierzone temu młodemu z balonem, jego papierosa przypalającego kanapę kolegi, jego narkotyki wciągane, co rusz. Kiedy wreszcie przybiłam piątkę ze łzami Jamesa (trzy razy! James, przebiłeś chyba "Pokutę", serio, myślałam, że nie podołasz) wiedziałam już, że ten film pokocham czystą, w średnim wieku, miłością. Wzbiłeś się chłopie na wyżyny. Wyrastasz mi na niezłego aktorskiego madierfakiera. Nie bądź nigdy amantem, am begyn ju! I daj namiary na dentystę, bo te perły aż nieludzko są białe! Moi drodzy. Cholernie ten film trzeba zobaczyć. On brzydzi pawiem i niewinnym bąkiem, szminką czerwoną i blond peruką. On uwodzi tym twardym, szkockim "r". On sprawia, że "Creep" znowu ma moc i kojarzy się tylko z tym momentem i tą końcówką. Ju hew tu łocz dis!

(Naturalnież piosnki są z youtube, a poster stąd http://www.gamemovieportal.ch/)

wtorek, 17 czerwca 2014

Muzyka w filmach

To będzie dziwny post. Nie wiedziałam jaki nadać mu tytuł. Będzie i o soundtrackach i o pojedynczych utworach bądź piosenkach, które kocham. Czasem też o scenach filmowych, które piosenki, utwory i inne melodie dopełniają. I jeśli tylko nie dostanę kur...nerwicy spowodowanej wiertarką sąsiadki - dotrwam, dopiszę i zamknę. Tak. Kocham remonty. Zarówno swoje jak i cudze.
 Ale ale...Drodzy moi parafianie. Za godzinę idę do dentysty, co powoduje u mnie palpitacje, dodatkowo wiertarka podkręca mnie tak, że zaraz wyjdę z siebie, w ramach zatem rozluźnienia trochę sobie powspominam.
Zaczęło się od tego, że na początku studiów tak pokochałam i zachłysnęłam się muzyką filmową, iż postanowiłam napisać o tym jakże cudowną pracę magisterską. Orka na ugorze, panie! Zero materiałów, zero pomocy, tylko ja, internet i raptem pięć książek. Promotorka była bezsilna. Ale cóż, nieskromnie mówiąc, dałam ci ja radę. Wyszło, udało się i już nikt o tym nie pamięta. Na co to komu było? Nie wiem.
Do hymnu!
Uwielbiam soundtracki piosenkowe. Mam straszną słabość. I tak na przykład, moim jednym z naj naj jest soundtrack z zajebistego filmu "500 dni miłości". Począwszy od Reginy Spektor, skończywszy na The Smiths. I ta scena w windzie, kiedy on słucha "There is a light that never goes out", a ona podśpiewuje pod nosem. Miód! I ta scena, kiedy on, nawalony, śpiewa na karaoke "Here comes your man". Do dziś mnie to bierze. Fest. Cały soundtrack jest kompletny, piękny i mogłabym go słuchać bez końca. A tu, o, mój przyszły mąż: 



Dalej. Myślę oczywiście o "Moulin Rouge". Po pierwsze genialny film. Oglądałam go milion razy i obejrzę jeszcze ze dwa. Śpiewający Ewan jest dla mnie tym, czym dla gołębi mój balkon, dla kawy mleko, a dla kota patelnia - wszystkim!. Nie, nie napiszę, że "Roxanne" śpiewane przez Toma Waitsa jest cudne, bo to oklepany wałek jest i już nudny. No ale "Come what may". Nie powiem ile razy zaśpiewałam to w duecie z pewnym długowłosym panem. Nie powiem, ile razy byłam Nicole Kidman. Uwielbiam stare piosenki, które na potrzeby filmu odżywają, przeżywają renesans. Zresztą w "Wielkim Gatsby'm" jest to samo, acz soundtrack (poza jedną piosenką) mnie nie powalił. 
Kocham muzę z filmu "Batman Forever". Tu już nawet nie chodzi o Seala. Tu chodzi o U2. Jak ja nie lubię tego zespołu, ludzie! Ba! Jak ja nie lubię tego filmu! Ale TA piosenka to jest jakaś kapa. Nie wiem, może jestem jakaś dziwna ale erotyzm aż kipi. Mniam. 



Lubię też piosenki z "Króla lwa", z sentymentu. Był to pierwszy film, na którym byłam w kinie. 4 klasa podstawówki, wyłam jak bóbr. 
Teraz przyszedł czas na muzycznych mastachów. Zacznę od tego, że nie przepadam za patosem i pogłosem jaki proponują nam Zimmery, Williamsy i inne. Ale ale. W zeszłym roku, niespodziewanie pokochałam motyw przewodni z "Parku Jurajskiego". Tak, jak filmu bardzo nie lubię, tak motyw wielbię. Wszystko przez tę dwójkę:

No co za dziecioki! Ooppaaan Gangnam Styylle! A potem było tylko gorzej. Zgrałam to, w sensie oryginał, w sensie ten cały, długi motyw, te całe 8 minut zajebistości i słuchałam non stop! Wszędzie. Uwielbiam, czapkę z głowy zdejmuję przed panem Dżonem W.!

Dalej, kolejny przekoleś. Ennio Morricone. Mam słabość, oj jaką ja mam słabość. Te wszystkie oboje, orkiestry, a przede wszystkim chóry. Jestem fanką chórów, a muzyka cerkiewna przyprawia mnie o dreszcze. Chóry u Morricone są najlepsze! Na przykład taki motyw z "Misji": 


No Boże złoty! Słyszycie te kobity, jak tam wyją? Rozkosz. W ogóle cały soundtrack z "Misji" jest w pytę. 
I Zimmer, kiedy odpuszcza tym wszystkim orkiestrom na sto skrzypiec, chwyta mnie za serce. Kolejny film, za którym nie przepadam, za to ten motyw... : 

 

Tak. Naprawdę jestem wyznawcą chórów wszelakich. Chóry na przykład takiego Bregovica. Taki utwór "Dreams" z "Arizona Dream". To mi wystarcza do szczęścia. Taki jeden utwór. Taki jeden chór. 
Nie chcę się rozpisywać, nie lubię pisać długich postów. Napomknę jedynie jeszcze o filmie "Little Miss Sunshine", który widziałam, podobnie jak "500 dni miłości" milion razy. Genialna muza zespołu Devotchka. 
A teraz, uwaga, szok, niedowierzanie, widzę to, przecieracie oczy ze zdumienia. Tak, jestem wrogiem polskiego kina. Tak, podoba mi się meeega wałek "Siedem życzeń" mimo, że nie znoszę kotów, nawet tych, które ponętnym głosem mówią "Dariuuszuuuuu". 
A na sam koniec, coś, co już kiedyś tutaj było. W jakimś muzycznym poście. Ale musi być znowu.

I niech reszta pozostanie milczeniem. 

środa, 4 czerwca 2014

Szybki szpil. Numero uno.

Drodzy parafianie! Tak sobie pomyślałam wczorajszą wieczorową porą, że czasem bywa tak, że oglądam jakiś film, czy dwa, czy trzy ale nie mam chęci, weny i ochoty pisać o tym mega recenzji, do tego przeczytam jakąś książkę, łyknę jakąś płytę czy cuś i się uzbiera i nie ma co z tym ustrojstwem zrobić. Wymóżdżyłam zatem, że będę raz na jakiś czas pisała takie właśnie szybkie szpile (nie mylić ze szpilkami) i krótko o poszczególnych dobrach lub złach kultury naszej, waszej i ich, napiszę. 

Po pierwsze. "Frances Ha". Kurde, jak ja się na ten film nakręciłam. Ten trailer taki o mnie, te okulary takie moje, ta muzyka taka trafiająca. Mijały dni, miesiące i w końcu przyszedł czas. W telewizorni pokazano, obejrzałam zatem. Rozczarowanie ogromne. Taki jakiś bełkot o tym, jak to należy w pewnym momencie porzucić beztroską młodość i wziąć się za bary z życiem, ogarnąć jakiś etat i mieszkanie. Wszystko ubrane w piękne Nowe Jorki i Paryże. Taki trochę Woody Allen, a ja tego pana, proszę państwa, bardzo nie znoszę. A fe! Myślę, że jakiś czas temu, może na początku studiów, może jeszcze w liceum film by zeżarł. Teraz nie. Nie polecam zatem. 
Po drugie. "X-Men: Przeszłość, która nadejdzie". Nie powiem, spoko. Ja bardzo lubię się przyglądać takim różnym dziwnym superbohaterom, jak dorosnę zostanę Hit-Girl (ach ten fiolet). Na plus motyw z latami 70tymi. Ciuchy rodem z młodości moich rodziców, kupuję to i wiem, że w poprzednim życiu byłam hippiską, jak bum cyk cyk. Nie będę się rozwodzić nad fabułą, nie jest to mistrzostwo intrygi, romansu, dramatu. Taki tam luźny film na niedzielne popołudnie. Warto obejrzeć dla genialnego kolesia - Quicksilvera. Sceny z nim mnie zabiły, zwijałam się ze śmiechu, proszę o główną  rolę w jakiejś kolejnej części, ba, proszę o osobny film o tejże postaci. Ściskałam kciuki, żeby tylko Hju nie zaczął śpiewać, ufff, udało się. McAvoy się rozkręca, nie powiem, aczkolwiek znowu płacze...czyżby jakieś wspomnienia po "Pokucie"? Poza tym ma przecudowny uśmiech, więc było też na co popatrzeć. No i klu, wiśnia na torcie oraz grande finale czyli Misiael Fassbender. Jego obecność na ekranie powoduje u mnie wszystko. Także polecam. Fajnie się ogląda. 

Po trzecie. Dwa świetne komiksy. Trzeci w drodze. "Batman. Trybunał Sów" oraz "Batman. Miasto Sów". Oba świetne, aczkolwiek pierwszy troszkę lepszy. Świetnie się to czyta, jeszcze lepiej ogląda. Gratuluję talentu rysownikom, szacun jak stąd do Wenezueli. Momentami wkurzało mnie wplatanie pobocznych historii ale to wszystko przez to, że w Stanach komiksy te wydawane są w cienkich zeszytach, u nas skleili to w jeden no i tak to potem wygląda. Ja - największy antykomiks wszechświata - połknęłam od razu dwa i na tym nie zakończę. Człowiek całe życie się uczy. Ja na Batmanach nauczyłam się czytać komiksy. Polecam. Tanie nie są ale myślę, że warto zainwestować, to się nie zestarzeje, to może leżeć lata i nieść radość kolejnym pokoleniom, które będą mogły opchnąć to potem na allegro za miliard tysięcy franków szwajcarskich. 
No, a poza tym czytam "Tajemniczy płomień królowej Loany" Umberto Eco. Na razie spoko, aczkolwiek zaczyna się przynudzanie. Doczytam i będę wiedziała, czy warto było oczy psuć.
No to tyle, drogie dziatki. Ąrewuar Szoszana!

poniedziałek, 26 maja 2014

Out of the Furnace (Zrodzony w ogniu)


Dlaczego tak jest? Dlaczego przefilmy nie mają swojej premiery w Polsce? Ja naprawdę kupię bilet, nawet w weekend, bez promocji żadnej tylko, proszę, pokażcie coś dla ludzi! Uffffff. Wyżal na początek musiał być.
A teraz fanfary tadadadadadam!!! (i nawet zagrzmiało w tym momencie). Otóż obejrzałam kolejny świetny film! Ha! Dziękuję Ci, o Boże, że jakoś w miarę udaje oddzielić mi się ziarna od plew. Że nie tracę czasu na jakieś dziwne Powstania Warszawskie, Czarownice i inne Diabelskie nasienie (a tfu!). Film ten, jak przecież łatwo się domyślić, to "Zrodzony w ogniu" Scotta Coopera. No jest moc.
Mamy oto jakieś takie zabite dechami miasteczko. W miasteczku tym wszyscy albo pracują w fabryce albo pracy nie mają. No Polska, panie! W tym oto middle of nowhere mamy dwójkę braci - Russela (w tej roli Christian mniam Bale), który jest spokojny, opanowany, pracowity, do rany przyłóż, dorosły i z brodą, co już na starcie daje mu plusa wielkiego jak słoń. Drugi bruder - Rodney (w tej roli Casey na szczęście umiejący być aktorem Affleck) - młody i głupi, robić mu się nie chce, starać mu się nie chce, fabryka be, uczciwa praca be, najlepiej niech pieniądze spadają z nieba. Rodney bawi się w obstawianie, dług rośnie, kasy nie ma i tak życie mija. W miasteczku tym jest też bar, w barze on - John Petty (Willem oświadcz mi się Defoe). John jest znajomym braciszkowym. W sumie spoko kolo tylko tam, wiecie, zajmuje się ustawianymi bijatykami i jakimiś przekrętami ale nie jest szkodliwy dla otoczenia. No i zdarza się tak, że Rodney jet jego dłużnikiem, brat wspaniały dług spłaca, pije troszkę z Johnem i jebuttttttt, zabija dziecko w wypadku samochodowym. Idzie do więzienia. Oczywiście w tym czasie zostawia go anorektyczna Zoe Saldana, a braciszek młodszy wraca z Iraku (no pojechał ale jakoś mi się nie napisało, zresztą w filmie tylko o tym opowiada, więc umknęło mi:) ) i zaczyna bawić się w poważniejsze nieco walki na gołe pięści, których organizatorem jest bed maderfakier Harlan DeGroat (uuu jeeeee Woody Harrelson). A Harlan zryty jest fest. Mózgu nie ma - wypity, wypalony i wystrzykawkowany. Lubi wciskać laskom parówki w usta i zabijać dla zabawy. No i napiszę jeszcze tylko tyle, że suma sumarum zemsta jest słodka, oł bejbe oł je!! Nie mogę napisać, co było dalej, bo byłabym świnią wietnamką. Serio serio. Wiedzcie jednak, że Christian w końcu weźmie w rękę strzelbę i pokaże na co go stać (eeeeeeeeeeeeeeehhhhhhhhhhhhhhhhhhh). 

Film jest prześwietnie zarąbisty. Powolny, nieprzegadany, zagrany jak z nut, smutny, samotny i brązowo - brudny. Dumny, męski i z honorem. I siedzi pod kopułą i boli i ta ostatnia scena ciemna i pusta. A najbardziej na świecie całym dumna jestem z Christiana Bale'a. Naprawdę to jest sztuka. Nie grać w hitach, blokbasterach, komediach o lovelasach. Pamiętać o prawdziwym filmie, a nie efekciarstwie. Chcieć ludziom coś opowiedzieć, przekazać, bez tępego wyrazu twarzy i gołej klaty. Sztuka. Trzeba ten film zobaczyć, nie ma przebacz, nie ma wymówek. Kto nie zobaczy, ten trąba! Ahhhh, śmiać mi się chciało, jak zobaczyłam kolejny raz Sama Sheparda. Koleś jest wszędzie:). Niby nic, a jednak zawsze gdzieś tam się wciśnie o odegra ważną postać:). No, oglądajta! Amen. (Jest też tam Forest Whitaker ale kurde, nie wiem czemu, nie lubię kolesia. Za karę o nim nie napiszę). 

środa, 21 maja 2014

Batman (1989)


Noooo i stało się. Stało się już dawno ale teraz urasta do rangi opętania. Rzucam wszystko, pracę, dom, komunikację miejską, herbatę i zakładam batkostium! Będę Batmanem, Będę Batmanem, będę cię badał, a nie, to nie to...sorry.
Ludzie! Najpierw przeczytałam dwa batkomiksy, które były batzajebiste! (jak przeczytam trzeci to napiszę to i owo), a potem obejrzałam dwa batfilmy Tima BatBurtona. Nolana znam na pamięć, więc nie ma co oglądać po raz enty, cała trylogia podoba mi się przebardzo, trzecia część najsłabsza ale i tak w trąbkę. Ale nie o tym. 

Batman Tima Burtona z 1989 roku, nie taki stary maderfakier, acz część efektów kapkę trąci myszką. Rzecz, a jakże, dzieje się w Gotham City, szarym mieście, gdzie żyją dziwni źli ludzie i jeden mądry Batman. Jack Napier - taki tam przestępca, który jest tak brzydki, że aż piękny, pewnego pięknego dnia, schwytany przez Batmana wpada do kwasu jakiegoś, który wykrzywia mu twarz. Tak drogie dzieci, tak oto powstał mój ulubieniec - Joker. No i wiadomo. Jak to w Batmanie, rozpoczyna się walka nietoperz kontra uśmiechnięty żartowniś. Kurde, czy ktoś widział lepszego Jokera? Jack! No coś pięknego. Bałam się zwalistości, powolności Jacka Nicholsona, a tu proszę, taka niespodzianka! Lekki jak chmurka! Świetnie zagrany, Joker z mych marzeń i snów. No i toczą panowie te boje, Joker za pomocą kosmetyków wykrzywia ludziom twarze, podtruwa gazami różnymi i leci na dziewczynę Batmana - Vicki (no oczywiście, że Kim Basinger, bo w Batmanie ZAWSZE musi być jakaś du... ładna pani), która reporterką jest i ma fajne okulary. Wiadomo, wszystko kończy się dobrze. Ale ale. Co do samego Batmana. Gadajo, że Michael Keaton najlepszym był. Czy ja wiem? Christian Bale był (jest) płynny, szybko, skoczny. No dobra, podoba mi się i nawet jak krzyczy JUR FAKING AMACZEEEERRRRR!!!!!!!! mi nie przeszkadza;). Michael Keaton, czy może raczej postać, którą grał była dość toporna, taka mechaniczna, jak robot. Ogólnie cały film jest dość komiksowy, teatralny, kojarzy mi się z wampirami, smołą i sadzą. Batman Nolana jest szybki, nowoczesny, efekciarski (i nie ma tutaj żadnego pejoratywnego wydźwięku), przystojny, wygładzony. Nie chcę porównywać bo zeżarło jedno i drugie. Ale na ten przykład takiego Jokera bym porównała chętnie. Bo zgryz mam. Heath czy Jack? Jack czy Heath? No obaj cymes! I kiedy mówię Batman - myślę Joker. Nie tam żaden człowiek pingwin (o tym innym razem), nie tam żaden Bane, nie tam żaden strach na wróble (chociaż wiadomo, że do Cilliana M. to ja mam słabość ogromną) ale właśnie on - Joker. Mastach i miszcz nad miszcze. Tym, którzy nie widzieli, bardzo polecam. Wciąga, żarty Jokera są przednie, a Kim ma ładną szminkę. No i ten motyw główny, muzyczny. Ciary. Nic. Pora wsiąść w battrolejbus i brnąć w tę szarą bezbatmanową rzeczywistość;). Ave!

wtorek, 13 maja 2014

Debeściary czyli Konczita, masz konkurencję!

Z założenia (mojego) ludzie (niektórzy, choć w zasadzie większość) działają mi na nerwy. Ciężko pisać ale głównie baby. Kobiety nie ale baby już tak. Jak mnie wkurzają baby. A im bliżej końca tym mocniej. Ale ale. Co by taką równowagę mieć, w przyrodzie zachować, na przekór pójść oświadczam wszem i wobec, że śpiewające kobity to ja wynoszę na piedestał. Słucham ich od zawsze. Wieść niesie, że jak baba śpiewa i smęci do tego, to to musi być moja płyta czy tam kaseta (mam, posiadam ale, cholera, radiomagnetofonu brak!). A zatem na fali baby z brodą, co to stworzyła nowe przysłowie "gdyby babcia miała wąsy to by była babcią" przedstawiam moją jakże subiektywną listę ukochanych, smęcących, zawodzących tęsknie kobit.
Kolejność, ależ naturalnie, że tak - przypadkowa. Chociaż.....
Nie ukrywam, że pierwsza na myśl przychodzi mi Regina Spektor. Kocham od zawsze, od pierwszej płyty, od pierwszej usłyszanej przeze mnie piosenki. Tak, znam piosenki na pamięć, tak, bawię się w mini playback show, tak, byłam na koncercie i wśród miliarda piszczących z zachwytu lasek stałam oto ja, mokra z podniecenia. Kobita ma jaja jak stąd do Częstochowy. Świetny wokal, świetna muzyka, przepiękne teledyski. Błagam, Redżino, na pewno to czytasz, jak nic - przyjedź jeszcze! Weź, nie bądź taka! Ja tu czekam! Piosenkę wklejam pierwszą z brzegu bo ulubionymi moimi są wszystkie:
Kolejna moja debeściara to Eva Cassidy. Niestety, umarła była. Na szczęście pozostawiła płyty, przemielone przeze mnie tyle razy ile się tylko da. A da się, oj da. Eva plus gitara to duet idealny. Najlepiej słuchać jadąc pociągiem lub autobusem. I tak w okno smętnie patrzeć i czuć, że mhm, że to jest to, to jest ten moment. Jak mawiała pani doktor, co to antropologię kultury wykładała "medżik mołment". Eva ma dużo coverów na koncie ale to jest moje bingo, ja to kupuję i w ciemno biorę. Proszzzzz (oo i tutaj ulubioną pieśń potrafię wytypować, ale to tylko i wyłącznie przez skojarzenia z fajnymi, studenckimi czasami, o!):
Żeby nie było, że tylko pojedyncze babiszcza, solowe, przedstawiam Wam zespół mój ukochany. Od lat hmmm, niech no pomyślę, sześciu, rządzi moją prywatną listą przebojów, byłam na dwóch koncertach i mam nadzieję być jeszcze na stu. Nie ma lepszej muzy, jak dla mnie przynajmniej. Także, jak poprzednio, komunikacja miejsca sprzyja. Noc sprzyja. Upał (fe, fe, nienawidzę!) takoż. Cocorosie! To one! Zwariowane jak bum cyk cyk siostry. I sorry, Konczita, ale one miały brodę, jak Ciebie jeszcze na świecie nie było. One miały wąsy, jak Ty pierwszy raz powiedziałaś "szonen tag!". Dziewczęta są serio git. Grają na zabawkach, pistoletach dla dzieci, nagrywają w łazience, śpią w wannie. I mają plus osiemset do zajebistości przez skojarzenia. No tak mi się kojarzą, że niech je drzwi ścisną. Nie ma co pisać, słuchać trza:
Nasza polska, wspaniała ziemia, też wydała na świat cudne babki. Taka na ten przykład Mela Koteluk. Czad totalny. Świetne kompozycje, teksty nieziemskie. A co najważniejsze - koncert brzmi jak płyta. Nie jakieś udawane pitu pitu, porządna barwa, czasem okraszona i chrypką, czasem z takim folkowym zaśpiewem w końcówkach (sto razy próbowałam, no nie zrobię tego, no, choćbym na głowie stawała). O, taki wałeczek: https://www.youtube.com/watch?v=udFAqhAbXVk
Dalej, taka Misia FF. Jak ona śpiewa! Jak ona wygląda! Jak ona o mnie śpiewa! Nie lubię jej zespołu Tres.b ale solowe poczynania leżą mi fest. Światowy, rzekłabym, poziom. Mejbi samdej :
(jak słusznie ktoś zauważył teledysk kojarzy się z Old Boyem...szczerze? I to jak!Chwała za to!)
Lubię też czasem posłuchać Kayah ale częściej nie lubię, niż lubię. Zależy co, z kim i o jakiej porze dnia. 
A najnowsze me odkrycie to babski (i znowu rodzinny) zespół, co zwie się Haim. Fajne, młode, jurne laski, niepokorne. Główny wokal najlepszy. Szkoda, że czasem dopuszcza do mikrofonu siostrę swą, ale niech ma, niech też pokaże, że umie. Wałki ciekawe, poszarpane z moimi ukochanymi latami 80tymi w tle. Długi włos i gitara. Dziękuję, macie mnie, jak dorosnę oświadczę się wokalistce. Niestety, jedna ze stacji telewizyjnych wykorzystała ich piosenkę do swego filmu reklamowego. Wymazałam to już z pamięci. Proszę mi nie przypominać jeno słuchać i podziwiać:
No i na koniec, muszę, po prostu muszę zaprezentować piosenkę co mi skradła dzień jeden październikowy i jedną z moich ulubionych scen filmowych ever (złodziejka jedna): 
W sumie, mogłabym jeszcze wymieniać i wymieniać ale przydługo się już zrobiło. Nie lubię. Może zrobię taką serię, może ktoś wytrzyma tyle jajników naraz. Hu nołs. That's all folks!

niedziela, 4 maja 2014

Enemy


Ja to jak się wezmę za oglądanie filmów to po prostu...
Raz się żyje, pomyślałam, i obejrzałam raz jeden na szybciocha trailer i postanowiłam, że film obejrzeć muszę. Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały, że to dobry wybór - w telewizorni fajny odcinek Inside The Actors Studio z Gyllenhaalem w roli głównej, wczoraj jeszcze ten dziwny film "Pojutrze" i tak od słowa do słowa, od filmu do programu wieczorem zasiadłam i odpadłam. Odpadłam na całą noc z koszmarami, odpadłam na wieczór pełen bajzlu w mózgu, odpadłam na uwielbienie dla lepszej połowy rodzeństwa Gyllenhaal. 
"Enemy" od pierwszej sceny powala. Wiadomo, że pierwsze na co zwróciłam uwagę, to kolory. Życie, panie. Żółto, beżowo, brązowo, szaro. Do zjedzenia. Zdjęcia przepyszne. I w tych kolorach, w tej panoramie Toronto mamy oto nauczyciela historii - Adama (Jake Gyllenhaal), który wiedzie nudny jak flaki z olejem żywot (eh, nauczyciele...), bytuje w mieszkaniu urządzanym w aż jedno krzesło i łóżko, czasem dziewczynę swą powabną (Melanie Laurent) ten, no, wykocha, bo przecież rozmawiać nie będą i tyle. I nagle, podczas jednej z ekscytujących przerw w pokoju nauczycielskim (no ciary, mówię Wam, siedzą, prace poprawiają, kromki jedzą, miód!) kolega Adama podpowiada mu, aby ten obejrzał jakiś film wesoły, bo coś ponury jest i życie lepszym się stanie. Adam, tak o, z nudów odpala film i nagle jebut, widzi swojego sobowtóra na ekranie! Też tak chcę!. Jest w szoku. Robi tak zwany risercz, obczaja co i jak i gdzie i już stoi przed budką telefoniczną i dzwoni do swego brata bieliźniaka - podrzędnego aktorzyny, co zwie się Anthony i gra go, niespodzianka - Jake Gyllenhaal. No i się ludzie zaczyna. I w zasadzie w tym momencie powinnam zakończyć. Nie będę pisała jak to wszystko się zakończyło, o co chodziło, bo zepsuję wszystko. Korci mnie jak nie wiem, ale aj kant du dys! Co mogę dodać... że profesor jest przeciwieństwem aktora, że jeden jest taki jakiś niedomyty i niedożyty, a drugi fitness, sport, pięć posiłków dziennie, żona w ciąży, mieszkanie na wypasie i relaksik w seks klubie. Że obaj lubią blondynki. Że mają tę samą brodę i bliznę na brzuchu. Że pewnego dnia aktorzyna mówi "Dajesz mi swoje ciuchy, ja zabieram twoją dziewczynę na romantyczną randkę,a potem znikam z twojego życia na zawsze". I jeszcze jedno - gdybym wiedziała, że znaczącym żyjątkiem tego filmu jest pająk, pewnie bym nie oglądała. Teraz przynajmniej wiem, że nie ma na świecie bardziej obleśnego, ohydnego, owłosionego i fuj stworzenia. I teraz proszę obejrzeć, bo chce mi się dyskutować i pisać, że kobiety są jak pająki i w sieci swe mężczyzn plączą. Bo chce interpretację swą przedstawić ale tu nie mogę, bo będzie, że spoiler. 
Ja Wam polecam przebardzo. Myśli się o tym, interpretuje się to, co rusz, inaczej, widzi się te sceny nawet trzy dni po seansie. I już się wie, że Jake zarąbistym aktorem jest. Serio, jeden dzień na planie z takim kolesiem jak Denis Villeneuve, mogłabym być statystką, przechodzić gdzieś przez pasy, zamiatać chodnik, kibel czyścić, byle zobaczyć jak on móżdży i obmyśla te wszystkie zawiłostki. No. Mniam, mniam i jeszcze raz pająki!
P.S. A to zdjęcie z głową, co to je umieściłam, chcę mieć na ścianie. No, genialne!