To będzie dziwny post. Nie wiedziałam jaki
nadać mu tytuł. Będzie i o soundtrackach i o pojedynczych utworach bądź
piosenkach, które kocham. Czasem też o scenach filmowych, które piosenki,
utwory i inne melodie dopełniają. I jeśli tylko nie dostanę kur...nerwicy
spowodowanej wiertarką sąsiadki - dotrwam, dopiszę i zamknę. Tak. Kocham
remonty. Zarówno swoje jak i cudze.
Ale ale...Drodzy moi parafianie. Za
godzinę idę do dentysty, co powoduje u mnie palpitacje, dodatkowo wiertarka
podkręca mnie tak, że zaraz wyjdę z siebie, w ramach zatem rozluźnienia trochę
sobie powspominam.
Zaczęło się od tego, że na początku
studiów tak pokochałam i zachłysnęłam się muzyką filmową, iż postanowiłam
napisać o tym jakże cudowną pracę magisterską. Orka na ugorze, panie! Zero
materiałów, zero pomocy, tylko ja, internet i raptem pięć książek. Promotorka
była bezsilna. Ale cóż, nieskromnie mówiąc, dałam ci ja radę. Wyszło, udało
się i już nikt o tym nie pamięta. Na co to komu było? Nie wiem.
Do hymnu!
Uwielbiam soundtracki piosenkowe. Mam
straszną słabość. I tak na przykład, moim jednym z naj naj jest soundtrack z
zajebistego filmu "500 dni miłości". Począwszy od Reginy Spektor,
skończywszy na The Smiths. I ta scena w windzie, kiedy on słucha "There is
a light that never goes out", a ona podśpiewuje pod nosem. Miód! I ta
scena, kiedy on, nawalony, śpiewa na karaoke "Here comes your man".
Do dziś mnie to bierze. Fest. Cały soundtrack jest kompletny, piękny i mogłabym
go słuchać bez końca. A tu, o, mój przyszły mąż:
Dalej. Myślę oczywiście o "Moulin Rouge". Po pierwsze genialny film. Oglądałam go milion razy i obejrzę jeszcze ze dwa. Śpiewający Ewan jest dla mnie tym, czym dla gołębi mój balkon, dla kawy mleko, a dla kota patelnia - wszystkim!. Nie, nie napiszę, że "Roxanne" śpiewane przez Toma Waitsa jest cudne, bo to oklepany wałek jest i już nudny. No ale "Come what may". Nie powiem ile razy zaśpiewałam to w duecie z pewnym długowłosym panem. Nie powiem, ile razy byłam Nicole Kidman. Uwielbiam stare piosenki, które na potrzeby filmu odżywają, przeżywają renesans. Zresztą w "Wielkim Gatsby'm" jest to samo, acz soundtrack (poza jedną piosenką) mnie nie powalił.
Kocham muzę z filmu "Batman Forever". Tu już nawet nie chodzi o Seala. Tu chodzi o U2. Jak ja nie lubię tego zespołu, ludzie! Ba! Jak ja nie lubię tego filmu! Ale TA piosenka to jest jakaś kapa. Nie wiem, może jestem jakaś dziwna ale erotyzm aż kipi. Mniam.
Dalej, kolejny przekoleś. Ennio Morricone. Mam słabość, oj jaką ja mam słabość. Te wszystkie oboje, orkiestry, a przede wszystkim chóry. Jestem fanką chórów, a muzyka cerkiewna przyprawia mnie o dreszcze. Chóry u Morricone są najlepsze! Na przykład taki motyw z "Misji":
No Boże złoty! Słyszycie te kobity, jak tam wyją? Rozkosz. W ogóle cały soundtrack z "Misji" jest w pytę.
I Zimmer, kiedy odpuszcza tym wszystkim orkiestrom na sto skrzypiec, chwyta mnie za serce. Kolejny film, za którym nie przepadam, za to ten motyw... :
Tak. Naprawdę jestem wyznawcą chórów wszelakich. Chóry na przykład takiego Bregovica. Taki utwór "Dreams" z "Arizona Dream". To mi wystarcza do szczęścia. Taki jeden utwór. Taki jeden chór.
Nie chcę się rozpisywać, nie lubię pisać długich postów. Napomknę jedynie jeszcze o filmie "Little Miss Sunshine", który widziałam, podobnie jak "500 dni miłości" milion razy. Genialna muza zespołu Devotchka.
A teraz, uwaga, szok, niedowierzanie, widzę to, przecieracie oczy ze zdumienia. Tak, jestem wrogiem polskiego kina. Tak, podoba mi się meeega wałek "Siedem życzeń" mimo, że nie znoszę kotów, nawet tych, które ponętnym głosem mówią "Dariuuszuuuuu".
A na sam koniec, coś, co już kiedyś tutaj było. W jakimś muzycznym poście. Ale musi być znowu.
I niech reszta pozostanie milczeniem.










