Taaak, wiem, wszyscy już widzieli. A ja dopiero wczoraj. Życie.
Ludzie, jak mi ten film w głowie siedzi! Nie mogę się uwolnić i zapomnieć. Jest mi smutno, przykro, jestem wściekła. Z racji na moją pracę - jest mi jeszcze gorzej.
No bo tak. Jest sobie miasteczko moich marzeń (zimno, jelenie, swetry we wzorki i faceci brodacze), w którym to toczy się życie. Spokojne, fajne, normalne.
Główny bohater - Lucas jest yyy panem przedszkolankiem? Panem nauczycielem przedszkola? Nie wiem jak to się ma do mężczyzn więc pozostańmy przy tym, że jest nauczycielem.
Dzieci go uwielbiają, on je też, fajnie się bawią, wygłupiają, myją ręce po kupie i szaleją w ogródku.
Jest też Klara - mała blondyneczka, marzenie każdej przyszłej mamy, bo to takie ładne, z mądrymi oczkami i warkoczykiem, zwierzęta kocha i tak ładnie pociąga noskiem.
I wszystko byłoby super, gdyby pewnego dnia Klara nie pocałowała Lucasa w usta i nie dałaby mu serduszka. Lucas stwierdził, że tak nie wolno, że źle, a serduszko, to może najlepszemu przyjacielowi.
No i zaczyna się masakra. Klara (po tym, jak przygłupi brat pokazuje jej porno foty na tablecie) mówi pani w przedszkolu, że Lucas pokazał jej siusiaka. Potem przychodzi dziwny pan psycholog, który zadaje takie pytania, że ma się ochotę rozwalić telewizor ale ok, co kraj to obyczaj. Generalnie staje na tym, że Lucas jest pedofilem, molestuje całe przedszkole i trza by go było spalić na stosie.
Matko, jaki ten film jest smutny i przykry. Ja nie wiem, jak można bez jakiegoś konkretnego sprawdzenia wierzyć małemu dziecku? Jak można pytać tak, żeby odpowiadało tak, a nie inaczej? Jak można posądzać gościa nie mając żadnych dowodów?
Ja rozumiem, że może razić nieudolność Lucasa, to, że jakoś za bardzo się nie broni, robi dziwne miny i jest taki jakiś ciepło kluchowaty ale kurde, ja też bym była w szoku! Klara próbuje coś tam wyjaśniać, że Lucas nic nie zrobił bla bla bla ale kto by jej tam wierzył?
Teraz trzeba rozpocząć lincz. Lucas zostaje sam jak palec, jedynym jego wsparciem jest nastoletni syn i brat. Reszta traktuje go jak wroga publicznego, gość nie ma życia. I nawet kiedy okazuje się, że jest niewinny, ludzie nadal mu nie wierzą. No tak przeje...rąbanego życia nie życzę nikomu. Jakie to musi być okropne uczucie, kiedy wiesz, że nie zrobiłeś nic, a wszyscy myślą, że zrobiłeś wszystko. I siedzę, oglądam ten film i wyć mi się chce, że z dnia na dzień super koleś i nauczyciel roku staje się ścierwem w oczach miasteczka. Ten film trzeba zobaczyć. Ten film boli. I ta końcowa scena, jak sobie człek myśli, że już, już po, już jest dobrze. Nie jest.
Jak "Polowanie" nie dostanie Oscara to ja się tak nie bawię. A Mikkelsen jest świetny. Ale to wiadomo.
Jeśli chodzi o słabe strony. Nie mogę trochę zrozumieć tekstów w stylu "dzieci nie kłamią". Kurde, non stop kłamią, wymyślają, ściemniają na potęgę, a już żeby przypodobać się pani w przedszkolu są w stanie takie historie opowiadać, że mózg staje.
Dalej - zero rozmów z jakimś porządnym psychologiem, zero badań u lekarza. Nic. Pedofil i tyle. Bo tak, bo Klara tak powiedziała? Ej, łot de fak? Nie wiem, może serio w Danii są jakieś inne zwyczaje ale nie sądzę. Poza tym film genialny. Chociaż boję się teraz chodzić do pracy.








