wtorek, 25 lutego 2014

No nie dałam rady no.

Jestem tolerancyjna. W miarę. W granicach zdrowego rozsądku. Mojego rozsądku. Kocham filmy i wiele razy męczę ile wlezie bo się łudzę, że przecież zaraz się zacznie, a końcówka to już taka będzie, że ho ho!. Ale czasem się nie da. Cholera, no nie da się. Ostatnio zdarzyło mi się parę niedokończonych filmów. Starzeję się. Nie biorą mnie już historie pod tytułem całuję się ze wszystkim, co żyje, chleję na umór, imprezuję, a kasę na to wszystko mam z nieba. Nie biorą mnie horrory, bollywood, durne komedie i kino polskie. Bierze mnie fabuła, dobrze napisany bohater, muzyka i kolory. Szlus. Do rzeczy.

"Nędznicy"


 Cóż, jaki tytuł, taki film. Darujcie ale Russel Crowe wyśpiewujący z Hugh Jackmanem to naprawdę nie jest ani śmieszne ani jakieś. Bida z nędzą. Musical? Spoko. Ale może niech obsada będzie jakaś taka mniej znana, niech mi reżyser nie wmawia, że Russel jest świetnym śpiewakiem. Błagam. Fabuła nudna jak flaki z olejem. Jedyny mocny element, a w zasadzie dwa, to Sacha Baron Cohen i Helena Bohnam Carter. Wyłączyłam w którymś momencie, mimo, że z wypożyczalni za ciężko utyrane przeze mnie pieniądze - nie dałam rady. Patos i pogłos nie dla mnie.
"Niezasłane łóżka"

Jakiś pomysł, o czym jest ten film? Jakaś sugestia? Bo ja nie mam bladego pojęcia. Fabuły nie ma, treści nie ma, bohater jeden z drugim - tragedia. Może gdybym była młodsza. Ale nie jestem. Zdjęcia fe. Bardzo chciałam zobaczyć ten film. Myślałam, że będzie o czymś, o młodości, o tęsknocie, o samotności. Po 40 minutach czując psa Pluto wsypującego mi piasek pod powieki powiedziałam stop. Wyłączyłam i zapomniałam i mogłoby to coś nie istnieć. Szkoda czasu.
"Miasto kobiet"

Całkiem przypadkiem, włączając TVP Kultura, natknęłam się na ten film. Pomyślałam, kurde no, Fellini to Feliini, nie ma co, obejrzeć trzeba. Pierwsza godzina, czy nawet półtorej wporzo. Koleś podążając za tajemniczą kobitą trafia na zjazd feministek. Krąży między pokojami, tutaj medytują, tam jeżdżą na wrotkach, gdzie indziej śpiewają, a wszystko to w ramach - penis mój wróg. Później jest dom, a w nim facet, który urządza bibę z okazji seksu z kobietą numer dziesięć tysięcy. Potem już nie wiem, bo wyłączyłam. Naprawdę fajny humor, groteska, przerysowane postaci, feministki tak brzydkie, że aż trzeszczy. Niestety w pewnym momencie następuje przerost formy nad treścią. I znowu Pluto. Dobranoc. Chciałam ale nie dało rady.
I tak. Może nie mam już tyle cierpliwości i czasu na dawanie filmom szans, a może to "True Detective". Amen.


poniedziałek, 3 lutego 2014

Top of the Lake


Są takie seriale, które niby mi się podobają, niby nie ale w zasadzie to nie wiadomo. Są takie seriale, które się skończyły dawno temu, wyleciały z głowy, a teraz wracają ze zdwojoną siłą i nie dają o sobie zapomnieć. Są takie seriale, których specyficzność odkrywam po czasie. Są takie seriale, które mi się śnią i myślą, zwłaszcza kiedy jeżdżę komunikacją miejską (tel mi łaaaajjj???). 
Takie właśnie jest Top of the Lake. Sto razy zaczynałam już posta na temat tego serialu. Ale kończyło się na pustej stronie i wkurzającym mnie kursorze. 
Teraz wiem, teraz już mogę pisać. 
Zacznijmy od tego, że uwielbiam mini seriale. Mam czas, chęci, nie muszę przez kolejne sezony przypominać sobie kto był kim, z kim, po co i w ogóle dlaczego tak drogo. Lubię mini seriale za ich filmowość. Od dziś na prze mini seriale będę mówiła mini filmy! O!

Do rzeczy. A owa dzieje się w małym miasteczku, gdzieś w Nowej Zelandii (po raz kolejny pytam, dlaczego Boże mieszkam tu, gdzie mieszkam?!?!?!?!?!). Pewnego pięknego, szarego, niebieskiego, mglistego, zimnego dnia, dziewczynka (12sto letnia) wchodzi sobie po pas, po szyję do lodowatego pieruńsko jeziora. Widzi to nauczycielka, wyciąga ją i zaczyna się maglowanie dziecka na posterunku, podczas którego to (maglowania, nie posterunku) okazuje się że panna Tui jest w ciąży. Nie chce powiedzieć z kim, kiedy i o co cho. I znika. Nie ma. Zaginęła w akcji. Sprawą postanawia się zająć detektyw Griffin, która na początku tak mnie irytowała, że nie mogłam patrzeć ale w trzecim odcinku mi przeszło i kocham ją do dziś miłością szczerą. Nie będę, jak zwykle, streszczała, nie po to tu jestem. W każdym bądź razie detektyw G. przy pomocy (powiedzmy) pana plicjanta Ala Parkera pomału stara się odszukać Tui, przepytując lokalnych zwyroli, takiego na przykład ojca Tui - Matta Mitchama, który jest panem i władcą i cała wieś się go boi, a wszystkie dzieci nasze są. Swoją drogą nie wiem, serio nie wiem, cóż te kobity w nim widziały, fuj! Drugim wątkiem, (którego nie rozumiem) są kobiety, które postanowiły zamieszkać w kontenerach na ziemi należącej do Mitchama. Takie, wiecie, styrane przez los, mężów, życie. Wśród kobiet owych Holly Hunter grająca dziwną G.J., co to jest guru. Nie wiem, może ktoś oglądał i mi napisze, po co ten wątek, po co te kobiety i co to zmienia i wnosi bo sorry pal ale nie mam zielonego pojęcia.
I teraz tak. Serial zdjęciowo genialny. Landszafty takie, że serce staje. Szaro, ponuro, wietrznie. Lasy, góry, jeziora. Marzenie po prostu. Serial aktorsko świetny. Pani detektyw bardzo dobra, ojciec zwyrol i synkowie zwyrolkowie takoż. Kobity w kontenerach, a jakże. Policjant mhm. Chłopak Griffin yeah. Tui przesłodka i przepiękna. Wszystko się zgadza. Fabuła bardzo bardzo. Mroczna, tajemnicza, wciągająca.
Minusy są. Trochę. Po pierwsze - niektóre odcinki dłużyły się niemiłosiernie, ziewałam i przekładałam na jutro ale dałam radę. Końcówka mi wynagrodziła wszystko.
Po drugie - policjant. UWAGA SPOILUJĘ! Od samego początku, od pierwszego odcinka wiedziałam, że coś z nim nie tak. Że będzie miał związek z całą sprawą, a im dalej w las tym mocniej czułam, że będzie jeszcze gorzej. Wkurzało mnie to cholernie. Byłam zaskoczona końcówką ale gdybym od początku nie stawiała na polismana chyba bym umarła patrząc na to, co się dzieje, a tak zrobiłam "fuuuuuuuuuuucckk" i życie toczyło się dalej. 
No i cóż. Polecać. Nie polecać. Nie wiem. Serio nie wiem. Myślę, że trzeba obejrzeć, żeby móc wyrobić sobie własne zdanie. Jane Campion i Garth Davis to spoko duet reżyserski, choć Campion zawsze wciśnie te swoje feministyczne rozterki między wiersze. Ale luz. Kiedy teraz myślę o tym serialu widzę głównie ciemne góry, jezioro, niebo. Potem bohaterów. Na końcu fabułę. Ale warto. Amen.

niedziela, 26 stycznia 2014

Notatki o skandalu


Co robi ramol w sobotni wieczór? Idzie w tango? Taaaa.... dwieście lat temu. 
Na szczęście raz na rok w tv puszczą coś dla ludzi i wieczór sobotni można zaliczyć do udanych.
Lubię filmy o kobietach z kobietami w rolach głównych. Lubię kobiety z charyzmą, niskim głosem i nietypową, ciekawą twarzą. 
"Notatki o skandalu" od pierwszej sceny zrobiły mi wielkie łał klimatem, kolorystyką, pogodą i Londynem. Potem było tylko lepiej.
Do szkoły, w której pracuje Barbara (starsza nauczycielka historii, której nikt nie lubi, w tej roli Judi Dench) przyjęta zostaje nowa, młoda, ładna nauczycielka plastyki - Sheba (w tej roli chcęwyglądaćtakjakona Cate Blanchett). Sheba, jako nowa, szybko zaprzyjaźnia się z Barbarą, bo nie ma to przecież jak bratnia dusza w nowym miejscu. Każdy tak chce.
Od początku widać i słychać i czuć, że Barbara jest, delikatnie mówiąc, dziwna ale w sumie jakoś tam ta przyjaźń się toczy. Sheba posiada fantastycznie artystyczny dom ze starym bardzo mężem, córką i synem z zespołem Downa. Jak się później okazuje posiada też kochanka w postaci 15sto letniego ucznia - Stevena. Fajny Steven, nie ma się co kobiecinie dziwić. 
No i cóż...pewnego razu Barbara zauważa jak Sheba ze Stevenem oddają się cielesnym rozkoszom w pracowni plastycznej. Jeden uśmiech na twarzy historyczki i już wiemy - teraz ja tu rządzę, maleńka, twoje życie jest w moich rękach i choćbyś nie chciała będziesz moja forever and ever.
Co za stare, okropne, przebiegłe babsko! Sheba jest taka wdzięczna, bo przecież Barbara mogłaby pójść, gdzie trzeba i zrobić porządek. Toż to przestępstwo! Z nieletnim! No i łączy ta tajemnica. Sheba, mimo obietnicy, nadal spotyka się ze Stevenem (kogoś to dziwi?!?!). A, że stara jest psychiczna pewnego dnia sprawia, że wszystko wychodzi na światło dzienne. I pozamiatane. Dziękuję bardzo.
Przez cały film Barbara pisze pamiętnik. Wyraża w nim swoje opinie na temat rodziny Sheby, strasznej, niepełnosprawnej i brzydkiej. Przyznaje złote gwiazdki. Chce mieć Shebę tylko dla siebie i wyczuwam tutaj takie trochę erotyczno - lesbijskie zapędy, taką chęć posiadania, zamknięcia w klatce. Mało tego, okazuje się, że Barbara ma już na swoim koncie jedną ofiarę. 
Koniec końców...nie napiszę:). Trzeba zobaczyć.
Genialna Judi Dench. Zawsze kojarzyła mi się z konkretną babką (nie odżałuję, że nie zagra już M u boku Bonda) ale tutaj przeszła samą siebie. Do teraz widzę jej zęby i przebiegłe oczy. Świetna rola. Świetna kobieta. 
Cate Blanchett równie świetna o pięknym głosie.
Ulubiona scena? Kłótnia pomiędzy paniami. Ten bajzel, wrzaski i czerwona szminka. I nie wiadomo, kogo żałować bardziej. Polecam. To taki klasyk. Ciemny, chłodny. I też przestroga. Jak to mówi moja mama "Cierp ciało, jak żeś chciało" ;)). Ave!

czwartek, 23 stycznia 2014

Basen


Ot tak, przypadkiem sięgnęłam po ten film. Leżał na półce w wypożyczalni, a że nic innego nie było - wzięłam.
Dzięki Ci Boże!
Film opowiada historię pisarki Sary Morton (w tej roli Charlotte Rampling), która w poszukiwaniu ciszy i spokoju wyjeżdża do Francji, by w domu swojego wydawcy (i jak mniemam kochanka) napisać coś sensownego. Jest bosko. Ciepło, wietrznie, cicho. Są kawiarenki, skutery i kelner z wąsem. Żyć nie umierać.
Wszystko leci na łeb na szyję, kiedy dom odwiedza córka wydawcy - Julie. Taka tam panna lekkich obyczajów co to z niejednej szklanki piła, niejednego papierosa i blanta wypaliła i spała z całą wsią, miastem i Francją. Aha. Lubi też świecić biustem rano, wieczór, we dnie i w nocy.
Jest też tytułowy basen, w którym Julie spędza większość czasu.
Po kolei.
Film pięknie się snuje. Uwielbiam ten moment, kiedy pisarka siada do laptopa i zaczyna stukać (mój ukochany odgłos ever!), uśmiecha się pod nosem bo praca idzie pełną parą. Uwielbiam ten wielki dom, te schody, okno na ogród. Uwielbiam tę Francję miłą, cichą i spokojną. Całość jest oniryczna, tajemnicza.
Na początku myślałam, że to film z jakimś lezbisjkim wątkiem. Ale nieeeee.
Otóż Julie pomału staje się obsesją Sarah. Dzień po dniu nienawiść przeradza się w obsesję. W końcu następuje przełom i obie panie zaczynają się dogadywać. Sarah wpada na genialny pomysł i zaczyna pisać o Julie.
I siedzę, oglądam, nie wiem, do czego to wszystko zmierza. Ok, film o pisarce szukającej pomysłu na książkę. Film o przełamywaniu własnych dziwnych jazd (Sarah je tylko jogurt i pije colę, zapina się pod szyję i widok mężczyzny powoduje u  niej takie, wiecie, "feeeeeeee").
I teraz jest morderstwo, jest kopanie ciała w ogrodzie, Sarah się cieszy, bo ma temat, córka się cieszy, bo Sarah jej nie wyda, rozstajemy się w miłości i pokoju. Sarah wraca do Londynu, wychodzi z wydawnictwa i nagle RYYYYYYYYYYYYP. I nie napiszę nic więcej. Szok, jakiego doznałam sprawił, że do dziś zachodzę w głowę, tłumaczę sobie miliard razy, szukam, pytam i rozmawiam i myślę, że wiem, ale cholera! na pewno nie wiem, bo wie tylko on - reżyser Ozon i nienawidzę go za to. Że się ze mną bawi i robi mi kuku w mózgu. Żeby za dużo nie spoilować - od dwóch dni chodzę i śpiewam pod nosem Itts dżaaastt majjj imadżiinejszyyynnnnnn. I tyle. Polecam te film. Może na początku wydać się trochę nudnawy ale wytrwajcie. Oglądajcie. Amen.

PS. Z innej beczki ale nie ma sensu pisać osobnego posta po dwóch odcinkach. "True Detective". Jezus Maria! Jak ten serial będzie trzymał poziom dwóch pierwszych odcinków to postawię sobie ołtarzyk z wizerunkiem Matthew McConaughey na środku pokoju. Będę oddawała hołd! Fabuła, dialogi, kolory, bohaterowie. Kurde, nie ma tam słabego punktu! I nawet polubiłam poniedziałki. Ale dopiero od 22.

czwartek, 16 stycznia 2014

Polowanie (Jagten)


Taaak, wiem, wszyscy już widzieli. A ja dopiero wczoraj. Życie. 
Ludzie, jak mi ten film w głowie siedzi! Nie mogę się uwolnić i zapomnieć. Jest mi smutno, przykro, jestem wściekła. Z racji na moją pracę - jest mi jeszcze gorzej.
No bo tak. Jest sobie miasteczko moich marzeń (zimno, jelenie, swetry we wzorki i faceci brodacze), w którym to toczy się życie. Spokojne, fajne, normalne.
Główny bohater - Lucas jest yyy panem przedszkolankiem? Panem nauczycielem przedszkola? Nie wiem jak to się ma do mężczyzn więc pozostańmy przy tym, że jest nauczycielem.
Dzieci go uwielbiają, on je też, fajnie się bawią, wygłupiają, myją ręce po kupie i szaleją w ogródku.
Jest też Klara - mała blondyneczka, marzenie każdej przyszłej mamy, bo to takie ładne, z mądrymi oczkami i warkoczykiem, zwierzęta kocha i tak ładnie pociąga noskiem.
I wszystko byłoby super, gdyby pewnego dnia Klara nie pocałowała Lucasa w usta i nie dałaby mu serduszka. Lucas stwierdził, że tak nie wolno, że źle, a serduszko, to może najlepszemu przyjacielowi.
No i zaczyna się masakra. Klara (po tym, jak przygłupi brat pokazuje jej porno foty na tablecie) mówi pani w przedszkolu, że Lucas pokazał jej siusiaka. Potem przychodzi dziwny pan psycholog, który zadaje takie pytania, że ma się ochotę rozwalić telewizor ale ok, co kraj to obyczaj. Generalnie staje na tym, że Lucas jest pedofilem, molestuje całe przedszkole i trza by go było spalić na stosie.
Matko, jaki ten film jest smutny i przykry. Ja nie wiem, jak można bez jakiegoś konkretnego sprawdzenia wierzyć małemu dziecku? Jak można pytać tak, żeby odpowiadało tak, a nie inaczej? Jak można posądzać gościa nie mając żadnych dowodów? 
Ja rozumiem, że może razić nieudolność Lucasa, to, że jakoś za bardzo się nie broni, robi dziwne miny i jest taki jakiś ciepło kluchowaty ale kurde, ja też bym była w szoku! Klara próbuje coś tam wyjaśniać, że Lucas nic nie zrobił bla bla bla ale kto by jej tam wierzył? 
Teraz trzeba rozpocząć lincz. Lucas zostaje sam jak palec, jedynym jego wsparciem jest nastoletni syn i brat. Reszta traktuje go jak wroga publicznego, gość nie ma życia. I nawet kiedy okazuje się, że jest niewinny, ludzie nadal mu nie wierzą. No tak przeje...rąbanego życia nie życzę nikomu. Jakie to musi być okropne uczucie, kiedy wiesz, że nie zrobiłeś nic, a wszyscy myślą, że zrobiłeś wszystko. I siedzę, oglądam ten film i wyć mi się chce, że z dnia na dzień super koleś i nauczyciel roku staje się ścierwem w oczach miasteczka. Ten film trzeba zobaczyć. Ten film boli. I ta końcowa scena, jak sobie człek myśli, że już, już po, już jest dobrze. Nie jest.
Jak "Polowanie" nie dostanie Oscara to ja się tak nie bawię. A Mikkelsen jest świetny. Ale to wiadomo.
Jeśli chodzi o słabe strony. Nie mogę trochę zrozumieć tekstów w stylu "dzieci nie kłamią". Kurde, non stop kłamią, wymyślają, ściemniają na potęgę, a już żeby przypodobać się pani w przedszkolu są w stanie takie historie opowiadać, że mózg staje. 
Dalej - zero rozmów z jakimś porządnym psychologiem, zero badań u lekarza. Nic. Pedofil i tyle. Bo tak, bo Klara tak powiedziała? Ej, łot de fak? Nie wiem, może serio w Danii są jakieś inne zwyczaje ale nie sądzę. Poza tym film genialny. Chociaż boję się teraz chodzić do pracy. 

niedziela, 29 grudnia 2013

Narc



Kocham to. Kocham te polskie tytuły. "Narc". Polski tytuł "Na tropie zła". Spoko, bardziej już nakierować widza nie można...ehh...do rzeczy.
Mamy historię, jakich wiele. Dwóch policjantów ściga morderców swojego kolegi po fachu. 
Jeden z policjantów (Jason Patrick z przeboskim wąsem) to przywrócony do służby  (kiedyś tam działając jako tajny agent od narkotyków postrzelił ciężarną kobietę i przy okazji pozbawił życia jej nienarodzone dziecko) mąż i ojciec, wyciszony, spokojny, wyczyszczony (odwyk).
Drugi (omatkojakjagonielubię Ray Liotta) to porywczy maderfakier, który ze świadkami rozmawia pięścią i kulą bilardową zawiniętą w skarpetę. Taki tam spoko gość.
Duet, jakich w kinie wiele. Pierwszy - luzak w czapce i bluzie, drugi - w krawacie i białej koszuli. Pierwszy - myślący, racjonalnie podchodzący do sprawy, drugi - jucha jucha i jeszcze raz pięści. 
No i tak, pomału pomału, krok po kroku szukają owi panowie morderców swego kolegi, który działał jako tajny agent ds narkotyków, udawał przyjaciela ćpunów, sam się nim przy okazji stając. 
Byłabym straszną świnią, gdybym napisała, jak to się wszystko skończyło. W każdym bądź razie szczęka z lekka mi opadła i uderzyła o panele.
Film jest bardzo skromny, nie ma szalonych pościgów (chyba, że te na nogach własnych), muzyki potęgującej napięcie. Sztuka na dwóch aktorów. Brakowało mi takiego filmu, bez fajerwerków, blichtru i brokatu. Można wreszcie skupić się na twarzach, słowach, gestach. 
Dobrze się to ogląda, jedna scena, kiedy Ray Liotta zwierza się w samochodzie, mnie znudziła, ale sprawdziłam szybko co tam na fejsie i oglądałam dalej.
Świetne zdjęcia, brudne, niebieskie, surowe. 
Końcówka zmusza do refleksji i dyskusji, a ostatnie sekundy z radiowozami w tle i dyktafonem powodują takie "ooo fuuckkkk nieeeeeeeeeeeeeee!!!!!!!". I ryba. Pozamiatane.
Polecam wszystkim tym, którzy mają dość przepychu, blockbusterów, pięknych, młodych, opalonych policjantów. Ave!
PS. Zawsze po filmie lubię coś tam poczytać, jakieś forum, czy cuś. Ciekawostka jest taka, że Ray L. do roli przytył 11 kg. I co? Chyba zostało mu do dziś ;). (no nie lubię go, cholera, nie lubię). 

(zdjęcie pochodzi ze strony soundonsight.org)

czwartek, 26 grudnia 2013

Wilk z Wall Street


Czekałam na ten film. Długo i cierpliwie. Nawet przez chwilę nie pomyślałam, że może być kiepski, bo recenzje wszelakie wskazywały iż film będzie dobry, bardzo dobry, genialny i że każdy facet na ziemi chce być brokerem. Powodzenia. 
Po pierwsze. Genialne dialogi. Uwielbiam, kiedy mnie tak wkręcają, kiedy mi się wydaje, że reżyser powiedział "słuchaj no, Leo, siedzisz na jachcie, przychodzi FBI i coś tam z nimi pogadaj". I Leo gada. Taka naturalność, przegadywanie się, rozkminy, jakże genialne. Dyskusja na temat karłów powinna być pokazywana polskim scenarzystom. Kocham gadanie, gadanie, gadanie. Leo i Jonah są po prostu mistrzami. To naprawdę duża sztuka grać tak, jakby się nie grało. Skoro już jestem przy Leo i Jonah...
Po drugie. Obsada. Męska część obsady czochra. Najsłabszym elementem jest pani Margot R. ale ona po prostu miała wyglądać więc nie spodziewałam się aktorstwa na poziomie. Ujdzie. Jonah Hill wyrasta na mistrza ceremonii, coraz go więcej w filmach (NA SZCZĘŚCIE!). O Leonardo pisać nie będę, bo wiadomo, że jest mistrzem od dawna i koniec. Matthew McConaughey. Jezusie! Pojawia się jakoś na kwadrans ale miażdży. Scena w knajpie - mistrz. W ogóle cała męska ekipa brokerów wymiata.
Po trzecie. Piosenki idealnie dobrane do sytuacji, chcę je mieć i słuchać od rana do nocy i znów od początku. Tutaj na myśl przychodzą mi "Moulin Rouge" i "Wielki Gatsby". Piosenki potęgujące daną scenę, nie zostające gdzieś na drugim planie, głośne, wykrzyczane, potrzebne po prostu. 
Po czwarte. Golizna damska (wiadomo), ćpanie, chlanie, imprezowanie. No kto, jak nie Scorsese? Ludzie, koleś jest dziadkiem i potrafi robić takie rzeczy. Że człowiek patrzy i myśli - kurde, ja też tak chcę! Że człowiek, pomimo, że gdzieś pod kopułą czuje, ze zaraz wszystko szlag trafi i będzie zonk, czuje, że warto, że tak trzeba i że  życie jest tu i teraz (zdanie sponsorowane przez spójnik "że"). 
Po piąte. Kto nie pójdzie do kina, ten trąba. 
Od początku wiadomo, że cały ten biznes skazany jest na porażkę ale dla tych tłustych lat, warto. Dla tych kobiet, drinków, jachtów i tony białego proszku. I ja też bym tak zrobiła. Kto bogatemu zabroni? Nie da się nie lubić głównego Leo, nie da się nie lubić całej jego ekipy. I to jest właśnie to. A co to za sztuka, ooo patrzcie, pokazujemy przekręty, chlanie, ćpanie, i jeszcze inne anie, bo to jest złe, niedobre, nie można tak, a fe! A w "Wilku..." właśnie nie. Właśnie lubię i mogę się zaprzyjaźnić. W ogóle uśmiałam się dziś czytając recenzje na różnych blogach, portalach. Wszyscy faceci, jednym chórem, kończąc swój wywód, piszą "JA TEŻ CHCĘ BYĆ BROKEREM!!". I ja się im nie dziwię. Amen.
PS A gadającej gimbazie, blondynce żrącej popcorn i kolesiom spoconym na widok cycków dziękuję za umilanie seansu! 

(zdjęcie pochodzi ze strony news.film.studentnews.pl)